Ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców
Tytuł poprzedni Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez obcokrajowców
Data wydania 24 marca 1920
Miejsce publikacji  II Rzeczpospolita, Dz.U. z 1920 r. nr 31, poz. 178
Tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 2278
Data wejścia w życie 20 kwietnia 1920
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji prawo rzeczowe
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz.U. z 2016 r. poz. 2175
Wejście w życie ostatniej zmiany 1 stycznia 2017
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców – polska ustawa uchwalona przez Sejm Ustawodawczy, regulująca kwestie prawne związane z nabywaniem nieruchomości przez podmioty zagraniczne. Jest to aktualnie najstarsza obowiązująca polska ustawa[1].

Zakres regulacji[edytuj | edytuj kod]

Ustawa określa:

Zezwolenie na nabycie[edytuj | edytuj kod]

Zezwolenie na nabycie ma formę decyzji administracyjnej. Wydaje ją minister właściwy do spraw wewnętrznych[2]. Nie można wydać zezwolenia, jeśli Minister Obrony Narodowej wniesie sprzeciw w formie postanowienia. Jeśli podmiot zagraniczny zamierza nabyć nieruchomość rolną, sprzeciw może zgłosić także minister właściwy do spraw rolnictwa[2]. Zezwolenie jest ważne przez 2 lata, licząc od dnia wydania[2]. Nabycie nieruchomości bez zezwolenia jest nieważne, co stwierdza sąd w procesie[2].

Warunki uzyskania zezwolenia na nabycie[edytuj | edytuj kod]

Podmiot zagraniczny ubiegający się o zezwolenie powinien wykazać więzi z Polską (np. posiadanie polskiej narodowości, zawarcie małżeństwa z obywatelem polskim)[2]. Przedstawia w tym odpowiednie dokumenty. Nabycie przez niego nieruchomości nie może zagrażać bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu i obronności[2].

Wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na nabycie[edytuj | edytuj kod]

Nie wymaga się zezwolenia do nabycia m.in.:

  • samodzielnego lokalu mieszkalnego
  • nieruchomości przez cudzoziemca mieszkającego w Polsce co najmniej 5 lat od udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
  • nieruchomości, które w wyniku nabycia stanowić będą wspólność ustawową małżonków przez cudzoziemca będącego małżonkiem obywatela polskiego i mieszkającego w Polsce co najmniej 2 lata od udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
  • nieruchomości przez cudzoziemca, jeżeli w dniu nabycia jest uprawniony do dziedziczenia ustawowego w rozumieniu prawa polskiego po zbywcy nieruchomości, a zbywca nieruchomości jest jej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem co najmniej 5 lat
  • nieruchomości przez obywateli lub przedsiębiorców państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Szwajcarii[2].

Nowelizacje[edytuj | edytuj kod]

Ustawę znowelizowano wielokrotnie, w tym raz w dwudziestoleciu międzywojennym (nie licząc aktów prawnych rozciągających moc obowiązywania ustawy na kolejne terytoria m.in. w związku z przesuwaniem granic II Rzeczypospolitej).

Pierwotnie uchwalony tytuł ustawy brzmiał ustawa o nabywaniu nieruchomości przez obcokrajowców, co zostało zmienione rozporządzeniem Prezydenta Ignacego Mościckiego, które weszło w życie dnia 10 grudnia 1932 r.[4]

Pierwsza powojenna nowelizacja miała miejsce w roku 1988 w związku z przyjęciem ustawy o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych[5]. Późniejsze nowelizacje miały związek m.in. z dostosowywaniem polskiego prawa do przepisów Unii Europejskiej. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2017 roku[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według wyszukiwarki Internetowego Systemu Aktów Prawnych
  2. a b c d e f g h Aleksandra Dałecka, Adriana Przewozny-Paciorek, Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców. Komentarz, LexisNexis, 2013.url
  3. Według aktualnej definicji cudzoziemnca z art. 1 ust. 2 ustawy.
  4. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 grudnia 1932 r. w sprawie zmiany ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców Dz.U. z 1932 r. nr 109, poz. 897.
  5. Art. 46 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych Dz.U. z 1988 r. nr 41, poz. 325.
  6. Ustawa z dnia 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 2175).

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.