Uziom fundamentowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Uziom fundamentowy (ang. foundation earth electrode[1]) – uziom w postaci taśmy albo pręta stalowego zatopionego w betonowym fundamencie do celów uziemienia.

Wyróżnić można[2]:

  • uziom fundamentowy naturalny – będący jednocześnie zbrojeniem fundamentu,
  • uziom fundamentowy sztuczny – jego elementy nie stanowią elementów konstrukcyjnych fundamentu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Uziomy fundamentowe tworzą zwykle zamknięty prostokąt lub kilka zamkniętych połączonych ze sobą prostokątów, pozostając w fundamentach ścian nośnych budynku. Jeżeli wymiary ścian budynku są większe niż 20 m, to należy zainstalować dodatkowo elementy uziomowe w fundamentach ścian wewnątrz budynku, a w rozległych budynkach, w których wprowadzono szczeliny dylatacyjne, uziom powinien być wykonany w sposób gwarantujący, że nie ulegnie on zniszczeniu, przeważnie przez zastosowanie elastycznego „mostka”. Uziom fundamentowy powinien mieć wyprowadzony do wnętrza pomieszczenia (najlepiej tego, w którym zainstalowano złącze) co najmniej jeden zacisk przyłączeniowy do połączenia uziomu z główną szyną uziemiającą. Połączenia elementów uziomu między sobą i z przewodem uziemiającym należy wykonywać przez spawanie lub za pomocą połączeń śrubowych. Połączenia na powietrzu powinny być chronione przed korozją.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosowanie uziomów fundamentowych do ochrony przeciwporażeniowej w istotny sposób powiększa jej skuteczność, głównie przez:

  • wyrównanie potencjałów pomiędzy różnymi instalacjami i metalowymi elementami konstrukcyjnymi budynku oraz ziemią;
  • obniżenie napięcia względem ziemi oraz napięcia dotykowego w razie uszkodzeń instalacji zmniejszając wypadkową rezystancję uziemienia przewodów ochronnych PE i ochronno-neutralnych PEN w sieciach typu TN oraz rezystancji uziemień ochronnych w sieciach TT i IT;
  • obniżenie wartości prądu udarowego pochodzącego z wyładowań atmosferycznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wołkowiński K.: Uziemienia urządzeń elektroenergetycznych, Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, Warszawa 1967.
  2. Henryk Markiewicz, Instalacje elektryczne, wyd. Wyd. 8 zm., 8 dodr, Warszawa: WNT, 2009, ISBN 978-83-204-3579-5, OCLC 750828361.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]