Valencia CF

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Valencia CF
Pełna nazwa Valencia Club de Fútbol, S.A.D.
Przydomek Los Ches
Els Taronges (Pomarańczowi)
Los Murciélagos (Nietoperze)
Barwy biało-pomarańczowo-czarne
Data założenia 18 marca 1919
Debiut w najwyższej lidze 22 listopada 1931
Liga Primera División
Państwo  Hiszpania
Adres Antigua Senda de Senent 11,9, 46023 Walencja, Hiszpania
Stadion Estadio Mestalla,
w budowie: Nou Mestalla
Właściciel Peter Lim
Prezes Anil Murthy
Trener Javi Gracia
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Valencia Club de Fútbol (wym. [baˈlenθja] lub [baˈlensja]) znany również jako Valencia lub Los Chehiszpański klub piłkarski założony w 1919 roku. Obok FC Barcelony, Realu Madryt i Atlético Madryt najbardziej znany klub w Primera División. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Mestalla w Walencji o pojemności 55 tys. widzów. W budowie jest nowy stadion – Nou Mestalla, który pomieści 75 tys. widzów. Zespół Valencii należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii. Sześciokrotnie wywalczył mistrzostwo Hiszpanii oraz 8 razy Puchar Hiszpanii, a także raz Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w europejskich pucharach: w 1962, 1963 oraz 2004 roku wygrał Puchar UEFA, a w 1980 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów. W tabeli wszech czasów ligi hiszpańskiej Valencia zajmuje 4. miejsce za Realem Madryt, FC Barceloną i Atlético Madryt[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Klub piłkarski Valencia został założony przez grupę mieszkańców Walencji w 1919 roku w barze Torino. Głównymi inicjatorami powstania klubu byli Gonzalo Medina Pernas i Octavio Augusto Milego. 18 marca 1919 roku klubowi nadano nazwę Valencia Club Football.

Pierwszym prezesem Valencia Club Football był Octavio Augusto Milego, a jego zastępcą Gonzalo Medina Pernas. Jako barwy klubowe obrano czarny i biały, choć w latach 1924–1996 za barwy hiszpańskiego klubu uznawano tylko kolor biały. Pierwszy mecz Los Ches, rozegrali z lokalnym rywalem Gimnastico de Castellon. Zakończył się on porażką 0:1. W 1923 roku do użytku został oddany obecny stadion klubowy Estadio Mestalla, który wówczas był w stanie pomieścić 19 tys. kibiców.

Pierwsze sukcesy[edytuj | edytuj kod]

„Złoty wiek” w historii klubu zaczyna się w 1940 r. dzięki prezesowi klubu Luisowi Casanova. Casanova ściągał zawodników i inwestował w cały klub. W tym czasie drużyna zdobyła trzy mistrzostwa ligi i dwa krajowe puchary. Wówczas w drużynie grali: Epi, Amadeo, Asensi i Gorostiza.

Lata 50. i Antonio Puchades[edytuj | edytuj kod]

Lata 50. w historii klubu łączą się nierozerwalnie z ikoną drużyny Los Ches, Antonio Puchades. W tym czasie zarząd podjął decyzję o rozbudowie i modernizacji Estadio Mestalla. 10 lipca 1950 roku rozpoczęto prace pod kierownictwem architekta D. Savior Pasquala oraz odpowiadającego za wykonanie D. Chose Tormo. Mestalla stał się wtedy obiektem, który mógł pomieścić 45 000 widzów. Mimo że Valencia w owym czasie posiadała drużynę składającą się z wyróżniających graczy, z Puchadesem na czele, wyniki w sezonie 50/51 nie były zadowalające dla kibiców. Valencianistas grali bardzo nieregularnie, zaskakując swoich kibiców porażkami ze słabymi drużynami. Louis Casanova chciał odejść z klubu, jednak pod presją współpracowników, zawodników i mieszkańców miasta został do 1959 roku.

Puchar Miast Targowych[edytuj | edytuj kod]

2 lipca 1961 r. po tragicznej śmierci Brazylijczyka Waltera, który zginął w wypadku samochodowym, na prezydenta klubu został wybrany Julio Miguel. W Pucharze Miast Targowych Valencia zdobyła puchar pokonując 6:2 w finale Barcelonę. Miguel zaczął sprowadzać nowych graczy, m.in. brazylijskiego bramkostrzelnego napastnika, Waldo Machado. Strzelecką parę wraz z Waldo stworzył Vicente Guillot, którego kariera przebiegała podobnie. Razem strzelili wiele bramek, a Waldo jest do tej pory najlepszym strzelcem Los Ches.

Era Di Stéfano[edytuj | edytuj kod]

Alfredo Di Stéfano przybył do klubu w kwietniu 1970 r., zastępując parę trenerską Enrique Boque i Savior Artigas. Di Stéfano stworzył solidną drużynę z dobrze poukładaną obroną z takim nazwiskami jak Sol, Anibal, Jesus Martinez, Anton, Abelardo. W środku pola grali Pepe i Claramunt, w ataku Forment, Valdez, Sergio i Pellicer. W sezonie 1970/71 Los Ches i Valencia pod wodzą Di Stéfano zdobyła tytuł mistrza ligi. Obserwatorzy i recenzenci byli zgodni, że głównym autorem tego sukcesu był Abelardo, który przykuwał uwagę Hiszpanów swoją grą.

Czas finałów[edytuj | edytuj kod]

W roku 1992 kierownictwu na czele z prezesem Arturo Tuzonem Gilem udaje się wyjść z kryzysu finansowego i doprowadzają klub do dawnej świetności. Zatrudniono holenderskiego szkoleniowca Guuss Hiddinka. Holender nie doprowadził jednak VCF do tytułu i klub zajął dwa razy z rzędu 4 miejsce w lidze. W sezonie 1993/94 do drużyny przybył ceniony zawodnik, Predrag Mijatovic. Valencia jednak nadal nie uzyskiwała wyników, a z posadą musieli się kolejno pożegnać Paco Real, Héctor Núñez i Jose Manuel Rielo.

W kolejnym sezonie 1994/95, z Mijatovicem i Gaizką Mendietą w składzie, Valencia zajęła 10. miejsce w lidze. Do drużyny dołączali tacy piłkarze jak Ilie, Vlaovic, Claudio Lopez, Romario; nie wiązało to się jednak z sukcesami. W sezonie 1998/99 Valencia tryumfowała w Pucharze Hiszpanii pokonując w dwumeczu Barcelonę. W roku 1999 trenerem klubu zostaje argentyński trener Hector Raul Cuper, który w pierwszym swym sezonie zdobywa z Valencianistas Superpuchar Hiszpanii i doprowadza drużynę do finału Ligi Mistrzów. Valencia przegrała w finale z Realem Madryt 0:3. Rok później w walce o Puchar Ligi Mistrzów Los Ches ulegli Bayernowi Monachium w serii rzutów karnych. Po tym wydarzeniu z klubu odeszli trener Raul Cuper i zawodnik Gaizka Mendieta.

Mistrzostwo ligi 2002[edytuj | edytuj kod]

Nowy trener Rafael Benítez stworzył silną drużynę i 5 maja 2002 roku na stadionie La Rosaleda, Valencia pokonała Malagę 2:0 i została mistrzem ligi. Zwycięski skład tworzyli: Angloma, Ayala, Carboni, Curro Torres, Djukic, Fabio Aurelio, Garrido, Marchena, Navarro, Pellegrino, Aimar, Albelda, Angulo, Baraja, De los Santos, Jandro, Kily Gonzalez, Rufete, Serban, Vicente, Carew, Ilie, Juan Sanchez, Mista i Salva.

Dublet 2004[edytuj | edytuj kod]

W roku 2004 pod wodzą Rafaela Beníteza klub zdobył Mistrzostwo Ligi i Puchar UEFA, pokonując w meczu finałowym na stadionie w Goeteborgu Olympique Marsylia.

Rafael Benítez ostatecznie odszedł z klubu przed wygaśnięciem kontraktu, obejmując angielski klub Liverpool F.C. Jego następcą został Włoch Claudio Ranieri.

Lata (2007-2017)[edytuj | edytuj kod]

Zespół Valencii w 2012 roku

Ostatnim trofeum po jakie sięgnęła Valencia był Puchar Króla sezonu 2007/2008. Valencia wyeliminowała kolejno Real Unión Irún, Real Betis, Atlético Madryt i w półfinale zmierzyła się Barceloną. Po remisie 1:1 w pierwszym meczu w rewanżu rozgrywanym na Mestalla „Nietoperze” zwyciężyli 3:2[2].

Finał rozegrano 16 kwietnia 2008 na Estadio Vicente Calderón. Blanquinegros wygrali 3:1. W pierwszych 10 minutach meczu bramki zdobyli Alexis i Juan Mata, a na siedem minut przed końcem trzecie trafienie dołożył Fernando Morientes i kibice zgromadzeni na trybunach madryckiego obiektu mogli rozpocząć świętowanie zdobycia 7. pucharu w historii[3].

W latach 2010-2012 Valencia pod wodzą Unaia Emery`ego trzykrotnie z rzędu zdobyła trzecie miejsce w Primera División. W sezonie 2015/2016 zespół zajął 11 miejsce w tabeli. W kolejnym sezonie zespół prowadzony przez trzech trenerów (Pako Ayestaran, Cesare Prandelli oraz dwukrotnie przez Voro) uzyskał 12 miejsce w lidze. Był to najgorszy wynik od sezonu 1987/1988 kiedy to drużyna zajęła 13 miejsce w tabeli[4].

W 2012 oraz 2014 roku Valencia dwukrotnie dotarła do półfinału Ligi Europy UEFA.

W maju 2014 roku nowym właścicielem Valencii został singapurski miliarder Peter Lim, który wykupił 70 procent udziałów klubu[5]. W ciągu trzech lat (2014-2017) zarządzania klubem przez Lima Valencia zmieniała trenera aż siedmiokrotnie (Nuno Espirito Santo, Gary Neville, Pako Ayestaran, Voro, Cesare Prandelli, Voro, Marcelino).

Era Marcelino[edytuj | edytuj kod]

11 maja 2017 roku ogłoszono, że nowym trenerem Valencii zostanie Marcelino García Toral.

Sezon 2017/2018[edytuj | edytuj kod]

W letnim okienku transferowym do Nietoperzy dołączyli: Simone Zaza, Francis Coquelin, Gabriel Paulista, Neto, Andreas Pereira, Jeison Murillo, Geoffrey Kondogbia, Luciano Vietto i Gonçalo Guedes. Z klubem pożegnali się: Mathew Ryan, Álvaro Negredo, Nani, Enzo Pérez, Pablo Piatti, João Cancelo, Yoel Rodríguez, Diego Alves, Robert Ibáñez, Aymen Abdennour i Zakaria Bakkali.

W inaugurującym meczu Ligi hiszpańskiej Valencia pokonała u siebie Las Palmas po bramce Simone Zazy. W następnych 3 kolejkach zespół Marcelino zremisował 2-2 z Realem Madryt, 0-0 z Atlético Madryt oraz 1-1 z Levante UD. Od 5 do 12 kolejki Primera División Valencia wygrała wszystkie spotkania, znakomitą passę przerwał mecz z FC Barceloną zremisowany 1-1. W Pucharze Króla Nietoperze dotarli do półfinału, gdzie lepszy okazał się zespół Barcelony (0-3 w dwumeczu). Ostatecznie Valencia zakończyła zmagania ligowe na 4 miejscu 3 punkty za Realem Madryt z dorobkiem 73 punktów, tym samym awansując do Ligi Mistrzów.

Sezon 2018/2019[edytuj | edytuj kod]

Podczas letniego okna transferowego wykupiono: Geoffreya Kondogbię, Gonçalo Guedesa i Jeisona Murillo. Zawodnicy ci byli wypożyczeni do Valencii w poprzednim sezonie. Ponadto zespół wzmocnił Kévin Gameiro, Mouctar Diakhaby i Daniel Wass. Wypożyczono także Michy'ego Batshuayi'a Denisa Cherysheva. Juventus wykupił João Cancelo, Nemanja Maksimović wzmocnił Getafe CF i Martín Montoya dołączył do Brighton. Na wypożyczenie do Torino FC udał się Simone Zaza. Klub opuścił też Zakaria Bakkali i Nani.

Zespół Valencii źle rozpoczął sezon ligowy. W pierwszym meczu La Ligi Nietoperze zremisowali z Atlético Madryt 1-1. Lecz w następnej kolejce z Espanyolem zawodnicy Marcelino przegrali 0-2. W następnych 4 meczach wszystkie zakończyły się remisem i po 6 kolejce Valencia zajmowała 16 miejsce. Pierwsze zwycięstwo nastąpiło w kolejnym spotkaniu z Realem Sociedad (1-0 po golu Kévina Gameiro).

W Lidze Mistrzów Valencia grała w grupie H z Juventusem, Manchesterem United i BSC Young Boys. W pierwszym spotkaniu na Estadio Mestalla lepsza okazała się drużyna prowadzona przez Massimiliano Allegriego. Valencia przegrała 0-2. A zmagania w grupie zakończyła na 3 miejscu z dorobkiem 8 punktów tym samym awansując do 1/16 finału Ligi Europy. W La Liga zespół Marcelino od pierwszego zwycięstwa w lidze zremisowała następne 3 mecze z rzędu i przegrała z Gironą 0-1. W Pucharze Króla Valencia pokonywała kolejno CD Ebro (3-1 w dwumeczu), Sporting Gijón (4-2 w dwumeczu), Getafe CF (3-2 w dwumeczu) i Real Betis (3-2 w dwumeczu) zapewniając sobie udział w finale.

Skład Valencii podczas meczu 1/8 Ligi Europy przeciwko FK Krasnodar

W 1/16 finału Ligi Europy Nietoperze pokonali Celtic F.C. 0-2 na wyjeździe i 1-0 w siebie. Następnie wygrali dwumecz z FK Krasnodar (3-2 w dwumeczu). W ćwierćfinale Valencia zwyciężyła z Villarrealem 1-3 na wyjeździe i 2-0 u siebie. Zmagania zakończyli w półfinale ulegając Arsenalowi 3-1 w Londynie i 2-4 na Estadio Mestalla.

Końcówka sezonu ligowego w wykonaniu Els Taronges była o wiele lepsza w ich wykonaniu. Ostatnie 10 meczy przyniosło 7 zwycięstw i 3 porażki. Zdobywając 61 punktów Valencia zajęła 4 miejsce wyprzedzając piąte Getafe o 2 punkty.

25 maja w finale Copa Del Rey zespół Nietoperzy zwyciężył z FC Barceloną wygrywając 2-1 po bramkach Kévina Gameiro i Rodrigo, dla Blaugrany gola zdobył Lionel Messi. Był to pierwszy puchar wygrany przez Valencię od 2008 roku kiedy także wywalczyli Puchar Króla[6].

Sezon 2019/2020[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym ruchem transferowym Valencii było sprowadzenie holenderskiego bramkarza Jaspera Cillessena z FC Barcelony. Z kolei drużynę Blaugrany wzmocnił Neto. Kupiono także Denisa Cherysheva, Manu Vallejo oraz Jorge Saenza. Za darmo do drużyny dołączył Jason. Simone Zaza został wykupiony przez Torino FC. Levante UD kupiło Rúbena Vezo. Na wypożyczenie do PSV Eindhoven udał się Toni Lato.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 16 listopada 2020[7]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Hiszpania Jaume Domènech
2 OB Portugalia Thierry Correia
3 OB Hiszpania Toni Lato
4 OB Francja Eliaquim Mangala
5 OB Brazylia Gabriel Paulista
7 NA Portugalia Gonçalo Guedes
8 PO Hiszpania Carlos Soler
9 NA Francja Kévin Gameiro
11 NA Hiszpania Rubén Sobrino
12 OB Francja Mouctar Diakhaby
13 BR Holandia Jasper Cillessen
14 OB Hiszpania José Gayà (kapitan)
Nr Poz. Piłkarz
15 OB Hiszpania Hugo Guillamón
17 NA Rosja Dienis Czeryszew
18 OB Dania Daniel Wass
19 PO Serbia Uroš Račić
20 PO Korea Południowa Lee Kang-in
21 NA Hiszpania Manu Vallejo
22 NA Urugwaj Maximiliano Gómez
23 NA Hiszpania Jason Remeseiro
25 BR Hiszpania Cristian Rivero
30 NA Stany Zjednoczone Yunus Musah
31 NA Hiszpania Álex Blanco

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
OB Włochy Cristiano Piccini (wypożyczony do Atalanty BC)
OB Hiszpania Jorge Sáenz (wypożyczony do Celty Vigo)
OB Hiszpania Javi Jiménez (wypożyczony do Albacete Balompié)

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 18 listopada 2020[8]
Imię i nazwisko Funkcja
Hiszpania Javi Gracia Trener
Hiszpania Óscar Álvarez Asystent trenera
Hiszpania José Manuel Ochotorena Trener bramkarzy
Hiszpania Javier Miñano Trener przygotowania fizycznego
Hiszpania Chema Sanz Pracownik techniczny

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Stadiony[edytuj | edytuj kod]

Estadio Mestalla w 1923 roku
Obecny wygląd stadionu
 Osobny artykuł: Estadio Mestalla.

Estadio Mestalla 20 maja 1923 roku odbył się mecz pomiędzy Valencią i miejscowym rywalem Levante UD. Wydarzenie to wpisało się do historii jako pierwszy mecz rozegrany na stadionie Mestalla. Jednak rzeczywiście pierwszym miejscem gdzie drużyna z Valencii zaczęła grać w piłkę była zarośnięta początkowo trawą łąka o nazwie Algiros z której w 1919 roku postanowiono stworzyć miejsce rozgrywek. Cztery lata później dokładnie 500 metrów od Algiros wzniesiono stadion o nazwie Mestalla. Stadion na początku istnienia mógł pomieścić 17 000 widzów, z czasem uległ on przebudowie i modernizacji. Gdy mecze mogło oglądać 22 000 widzów stwierdzono że wreszcie wielki klub doczekał się wielkiego obiektu. W październiku 1957 roku w mieście nastąpiła powódź, która zniszczyła dużą część stadionu, który jednak już rok później wrócił do użytkowania. Dodatkowo zamontowano sztuczne oświetlenie. W 1969 roku nazwa stadionu została zmieniona na Luis Casanowa Stadio, która obowiązywała do 1994 roku, kiedy to Stadion Mestalla odzyskał swoją tradycyjną nazwę. W roku 1982 stadion doczekał się wielkiej promocji jaką z pewnością były Mistrzostwa Świata 1982, w których to stadion był jedną z aren tego turnieju.

Informacje

  • Pojemność: 54 000
  • Pełna nazwa: Mestalla, Camp de Valencia Stadio Mestalla
  • Inauguracja: 20 maja 1923
  • Wymiary: 105x68 metrów

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Valencii CF.
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Juan Armet Kinké 1921 1922
2. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Agustín Sancho 1922 1923
3. Czechosłowacja Antonín Fivébr 1923 1927
4. Anglia Jimmy Elliott 1927 1929
5. Czechosłowacja Antonín Fivébr 1929 1931
6. Anglia Randolph Galloway 14.08.1931 30.06.1933
7. Anglia Jack Greenwell 01.07.1933 28.11.1934
8. Czechosłowacja Antonín Fivébr 1934 08.11.1935
9. Druga Republika Hiszpańska Andrés Balsa 08.11.1935 1936
10. Państwo Hiszpańskie Ramón Encinas 1939 30.06.1942
11. Państwo Hiszpańskie Leopoldo Costa 11.07.1942 11.04.1943
12. Państwo Hiszpańskie Eduardo Cubells 15.04.1943 1946
13. Państwo Hiszpańskie Luis Pasarín 1946 1948
14. Państwo Hiszpańskie Jacinto Quincoces 24.06.1948 30.06.1954
15. Państwo Hiszpańskie Carlos Iturraspe 1954 30.06.1956
16. Państwo Hiszpańskie Luis Miró 01.07.1956 30.12.1958
17. Państwo Hiszpańskie Jacinto Quincoces 30.12.1958 15.09.1959
18. Brazylia Otto Bumbel 15.09.1959 30.06.1960
19. Państwo Hiszpańskie Domènec Balmanya 17.07.1960 30.06.1962
20. Argentyna Alejandro Scopelli 01.07.1962 30.06.1963
21. Państwo Hiszpańskie Bernadino Eladiran 01.07.1963 15.01.1964
22. Państwo Hiszpańskie Edmundo Suárez 15.01.1964 30.06.1965
23. Państwo Hiszpańskie Sabino Barinaga 01.07.1965 14.05.1966
24. Państwo Hiszpańskie Edmundo Suárez 14.05.1966 15.10.1968
25. Państwo Hiszpańskie Joseíto 15.10.1968 15.10.1969
26. Państwo Hiszpańskie Salvador Artigas
Państwo Hiszpańskie Enrique Buqué
15.10.1969 30.06.1970
27. Argentyna Alfredo Di Stéfano 01.07.1970 18.06.1974
28. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Milovan Ćirić 13.07.1974 08.04.1975
29. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Dragoljub Milošević 11.04.1975 21.09.1975
30. Hiszpania Manolo Mestre 21.09.1975 30.06.1976
31. Paragwaj Heriberto Herrera 01.07.1976 22.02.1977
32. Hiszpania Manolo Mestre 22.02.1977 30.06.1977
33. Francja Marcel Domingo 01.07.1977 27.03.1979
34. Hiszpania Bernadino Eladiran 27.03.1979 30.06.1979
35. Argentyna Alfredo Di Stéfano 01.07.1979 30.06.1980
36. Hiszpania Bernadino Eladiran 01.07.1980 04.01.1982
37. Hiszpania Manolo Mestre 04.01.1982 01.11.1982
38. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Miljan Miljanić 01.11.1982 09.03.1983
39. Hiszpania Koldo Aguirre 09.03.1983 30.06.1983
40. Hiszpania Francisco García Gómez 01.07.1983 10.02.1984
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
41. Hiszpania Roberto Gil 10.02.1984 27.05.1985
42. Hiszpania Rubén Óscar Valdez 27.05.1985 28.01.1986
43. Argentyna Alfredo Di Stéfano 29.01.1986 22.03.1988
44. Hiszpania Roberto Gil 22.03.1988 30.06.1988
45. Urugwaj Víctor Espárrago 01.07.1988 30.06.1991
46. Holandia Guus Hiddink 01.07.1991 15.11.1993
47. Hiszpania Francisco Real 15.11.1993 15.12.1993
48. Urugwaj Héctor Núñez 15.12.1993 10.03.1994
49. Hiszpania José Manuel Rielo 10.03.1994 24.03.1994
50. Holandia Guus Hiddink 24.03.1994 30.06.1994
51. Brazylia Carlos Alberto Parreira 01.08.1994 05.06.1995
52. Hiszpania José Manuel Rielo 05.06.1995 30.06.1995
53. Hiszpania Luis Aragonés 03.07.1995 14.11.1996
54. Hiszpania José Manuel Rielo 14.11.1996 22.11.1996
55. Argentyna Jorge Valdano 22.11.1996 15.09.1997
56. Włochy Claudio Ranieri 20.09.1997 30.06.1999
57. Argentyna Héctor Cúper 01.07.1999 30.06.2001
58. Hiszpania Rafael Benítez 01.07.2001 30.06.2004
59. Włochy Claudio Ranieri 08.07.2004 25.02.2005
60. Hiszpania Antonio López Habas 25.02.2005 30.06.2005
61. Hiszpania Quique Sánchez Flores 01.07.2005 29.10.2007
62. Hiszpania Óscar Fernández 29.10.2007 02.11.2007
63. Holandia Ronald Koeman 02.11.2007 21.04.2008
64. Hiszpania Voro 21.04.2008 30.06.2008
65. Hiszpania Unai Emery 01.07.2008 30.06.2012
66. Argentyna Mauricio Pellegrino 01.07.2012 01.12.2012
67. Hiszpania Ernesto Valverde 03.12.2012 01.06.2013
68. Serbia Miroslav Đukić 04.06.2013 16.12.2013
69. Hiszpania Juan Antonio Pizzi 26.12.2013 02.07.2014
70. Portugalia Nuno Espírito Santo 04.07.2014 29.11.2015
71. Hiszpania Voro 30.11.2015 05.12.2015
72. Anglia Gary Neville 02.12.2015 30.03.2016
73. Hiszpania Pako Ayestarán 30.03.2016 20.09.2016
74. Hiszpania Voro 20.09.2016 28.09.2016
75. Włochy Cesare Prandelli 28.09.2016 30.12.2016
76. Hiszpania Voro 30.12.2016 30.06.2017
77. Hiszpania Marcelino 01.07.2017 11.09.2019
78. Hiszpania Albert Celades 11.09.2019 29.06.2020
79. Hiszpania Voro 29.06.2020 19.07.2020
80. Hiszpania Javi Gracia 27.07.2020 urzęduje

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Gonzalo Medina Pernas 1919 1919
2. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Octavio Augusto Milego Díaz 1919 1922
3. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Alfredo Aigües Ponce 1922 1922
4. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Francisco Vidal Muñoz 1922 1922
5. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Ramón Leonarte Ribera 1922 1924
6. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Francisco Romeu Zarandieta 1924 1924
7. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Pablo Verdeguer Comes 1924 1925
8. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Facundo Pascual Quilis 1925 1929
9. Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Juan Giménez Cánovas 1929 1932
10. Druga Republika Hiszpańska Manuel García del Moral 1932 1933
11. Druga Republika Hiszpańska Adolfo Royo Soriano 1933 1935
12. Druga Republika Hiszpańska Francisco Almenar Quinzá 1935 1936
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
13. Druga Republika Hiszpańska Luis Casanova Giner 1936 1936
14. Państwo Hiszpańskie Alfredo Giménez Buesa 1939 1940
15. Państwo Hiszpańskie Luis Casanova Giner 1940 1959
16. Państwo Hiszpańskie Vicente Iborra Gil 1959 1961
17. Państwo Hiszpańskie Julio de Miguel i Martínez de Bujanda 1961 1973
18. Państwo Hiszpańskie Francisco Ros Casares 1973 1975
19. Państwo Hiszpańskie Alfredo Corral Cervera 1976 1976
20. Państwo Hiszpańskie José Ramos Costa 1976 1983
21. Hiszpania José Barrachina 1983 1983
22. Hiszpania Vicente Tormo Alfonso 1983 1986
23. Hiszpania Pedro Cortés García 1986 1986
24. Hiszpania Arturo Tuzón Gil 1986 1993
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
25. Hiszpania José Domingo 1990 1990
26. Hiszpania Melchor Hoyos Pérez 1993 1994
27. Hiszpania Francisco Roig Alfonso 1994 1997
28. Hiszpania Pedro Cortés García 1997 2001
29. Hiszpania Jaime Ortí Ruiz 2001 2004
30. Hiszpania Juan Bautista Soler 2004 2008
31. Hiszpania Agustín Morera 2008 2008
32. Hiszpania Vicente Soriano 2008 2009
33. Hiszpania Manuel Llorente 2009 2013
34. Hiszpania Amadeo Salvo 2013 2015
35. Singapur Lay Hoon Chan 2015 2017
36. Singapur Anil Murthy 2017 urzęduje

Hymn klubu[edytuj | edytuj kod]

¡Amunt València!

És un equip de primera
nostre València Club de Futbol
que lluita per a defendre
en totes bandes nostres colors
En el Camp de l'Algirós
ja començàrem a demostrar
que era una bona manera
per a València representar

Amunt València, Visca el València,
és el millor
Amunt València, Visca el València
del nostre cor
Units com sempre
els valencianistes et seguirem
en cada estadi per a què triomfes
t'animarem

En la capital del Túria
és el València qui vist de blanc
i defén la camiseta
ple de coratge per a guanyar
En Mestalla continuarem
sempre esforçant-se
per a triomfar
i les glòries arribaren
i en competència continuaran

Amunt València, Visca el València,
és el millor
Amunt València, Visca el València,
del nostre cor.
Units com sempre
els valencianistes et seguirem,
en cada estadi perquè triomfes
t'animarem

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Lata Sponsor odzieżowy Sponsor na koszulce
1980-1982 Adidas
1982-1985 Ressy
1985-1990 Rasan Caja Ahorros Valencia
1990-1992 Puma
1992-1993 Mediterránia
1993-1994 Luanvi
1994-1995 Cip
1995-1998 Ford
1998-2000 Terra Mítica
2000-2001 Nike
2001-2002 Metrored
2002-2003 Terra Mítica
2003-2008 Toyota / Panasonic Toyota Racing
2008-2009 Valencia Experience
2009-2011 Kappa Unibet
2011-2014 Joma Jinko Solar
2014-2016 Adidas BeIN Sport
2016-2017
2017-2019 BLU Products
2019- Puma Bwin

Od 2019 roku głównym sponsorem Valencii jest firma bukmacherska Bwin, której logo znajduje się na koszulkach piłkarzy. Inni oficjalni sponsorzy Valencii to niemiecka firma odzieżowa Puma, producent bezalkoholowych napojów gazowanych Coca-Cola, firma motoryzacyjna Alfa Romeo, nadawca telewizyjny BeIN Sport czy producent gier EA Sports.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów w barwach Valencii[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zawodnik Kraj Łącznie
1 Fernando Gómez Hiszpania 552
2 Ricardo Arias Hiszpania 537
3 David Albelda Hiszpania 467
4 Miguel Ángel Angulo Hiszpania 430
5 Santiago Cañizares Hiszpania 418
6 José Claramunt Hiszpania 381
7 Manuel Mestre Hiszpania 374
8 Enrique Saura Hiszpania 372
9 Fernando Giner Hiszpania 366
10 Amedeo Carboni Włochy 346

Najlepsi strzelcy w barwach Valencii[edytuj | edytuj kod]

Lp. Piłkarz Lata gry Razem
1 Hiszpania Edmundo Suárez 1939-1950 238
2 Brazylia Waldo Machado 1961-1970 160
3 Argentyna Mario Kempes 1976-1981

1982-1984

146
4 Hiszpania Fernando Gómez 1983-1998 143
5 Hiszpania David Villa 2005-2010 129
6 Hiszpania Silvestre Igoa 1941-1950 117
7 Hiszpania Manuel Badenes 1950-1956 102
8 Hiszpania Vicente Seguí 1946-1959 91
9 Bułgaria Ljubosław Penew 1989-1995 88
10 Hiszpania Epi Fernández 1940-1949 87

Królowie strzelców ligi hiszpańskiej w barwach Valencii[edytuj | edytuj kod]

Koronę króla strzelców zdobyło 4 zawodników, a w sumie nagroda była przyznawana graczowi Valencii 6 razy:

Zawodnik Sezon Gole
Hiszpania Edmundo Suárez 1941/1942 27
1943/1944 28
Hiszpania Ricardo 1957/1958 19
Brazylia Waldo Machado 1966/1967 24
Argentyna Mario Kempes 1976/1977 24
1977/1978 28

Zdobywcy Trofeo Zamora[edytuj | edytuj kod]

Nagrodę zdobyło 6 zawodników, a łącznie gracze Valencii sięgali po nie 9 razy.

Zawodnik Sezon Mecze Gole str. Średnia
Państwo Hiszpańskie Ignacio Eizaguirre 1943/1944 26 32 1,23
1944/1945 22 28 1,27
Państwo Hiszpańskie Goyo Vergel 1957/1958 28 28 1,00
Państwo Hiszpańskie Angel Abelardo 1970/1971 30 19 0,63
Hiszpania José Luis Manzanedo 1978/1979 25 26 1,04
Hiszpania José Manuel Ochotorena 1988/1989 37 25 0,67
Hiszpania Santiago Cañizares 2000/2001 37 34 0,92
2001/2002 31 23 0,74
2003/2004 37 25 0,68

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. La Liga – estatisticas historidas (hiszp.). [dostęp 2017-05-03].
  2. Sezon 2007/2008 – Barca.pl – FC Barcelona, Barca, Blaugrana – najlepszy serwis o FCB, barca.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  3. Campeón de la Copa del Rey 2008 – Marca.com, archivo.marca.com [dostęp 2017-11-27].
  4. Valencia CF – Rankingi historyczne ligi | Transfermarkt [dostęp 2016-08-06].
  5. Valencia ma nowego właściciela. Singapurczyk wyciągnie klub z kryzysu? [dostęp 2016-08-06].
  6. Barcelona na kolanach w finale, Valencia z Pucharem Króla, Przegląd Sportowy, 25 maja 2019 [dostęp 2019-07-06] (pol.).
  7. Valencia CF, [w:] baza Transfermarkt (drużyny) [online] [dostęp 2020-11-16].
  8. Valencia CF - Pracownicy, transfermarkt.pl [dostęp 2020-11-18] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]