Vital Heynen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Vital Heynen
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1969
Maaseik
Wzrost 191 cm
Pozycja Trener
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst.
Rovoc Rotem
Vasco Maasmechelen
1995–2005 Noliko Maaseik
Kariera trenerska
Lata Klub
2005–2012 Noliko Maaseik
2012–2016 Niemcy
2012–2013 Ziraat Bankası Ankara
2013–2015 Transfer Bydgoszcz
2015–2016 Tours VB
2016–2019 VfB Friedrichshafen
2017–2018 Belgia
2018– Polska

Vital Heynen (ur. 12 czerwca 1969 w Maaseik) – belgijski siatkarz i trener.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Vital Heynen karierę zawodniczą rozpoczął w Rovoc Rotem. Następnie został zawodnikiem Vasco Maasmechelen, a potem w 1995 roku przeniósł się do Noliko Maaseik, z którym osiągnął pasmo sukcesów w rozgrywkach krajowych i europejskich pucharach: 8-krotne mistrzostwo Belgii (1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2004), 7-krotny zdobywca Pucharu Belgii (1997, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2004), 7-krotny zdobywca Superpucharu Belgii (1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003) oraz 2-krotny finalista Pucharu Europy (1997, 1999) oraz brązowy medalista tych rozgrywek (2000), a także brązowy medalista Pucharu CEV (2001) oraz finalista Superpuchar Europy 1999. W 2005 roku w wieku 36 lat zakończył zawodniczą karierę.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Vital Heynen po zakończeniu kariery zawodniczej został w Noliko Maaseik, rozpoczynając w 2005 roku karierę trenerską. Klub w latach 2005–2012 pod jego wodzą również dominował w krajowych rozgrywkach oraz odnosił sukcesy w europejskich pucharach: 4-krotne mistrzostwo Belgii (2008, 2009, 2011, 2012), 5-krotny zdobywca Pucharu Belgii 2007, 2008, 2009, 2010, 2012), 5-krotny zdobywca Superpucharu Belgii (2006, 2008, 2009, 2011, 2012) oraz 2-krotny medalista Pucharu CEV (2008 – srebrny, 2010 – brązowy).

Następnie zastąpił Raula Lozano na stanowisku selekcjonera reprezentacji Niemiec, na którym pozostał do 2016 roku. Pod jego wodzą drużyna sięgnęła po brązowy medal mistrzostw świata 2014 po pokonaniu w meczu o 3. miejsce reprezentacji Francji 3:0. Równocześnie trenował turecki Ziraat Bankası Ankara (2012–2013), Transfer Bydgoszcz (2013–2015)[1], Tours VB (2015–2016) z którym wywalczył Superpuchar Francji 2015).

W 2016 roku pozostał w Niemczech zostając trenerem VfB Friedrichshafen, z którym 2-krotnie wywalczył wicemistrzostwo Niemiec (2017, 2018), Puchar Niemiec (2017, 2018) oraz Superpuchar Niemiec (2016, 2017). W międzyczasie w latach 2017–2018 trenował reprezentację Belgii.

7 lutego 2018 roku został selekcjonerem reprezentacji Polski, z którą awansował do turnieju finałowego Ligi Narodów 2018, a dnia 30 września 2018 roku na mistrzostwach świata 2018 po zwycięstwie w finale rozegranym w Turynie nad reprezentacją Brazylii 3:0 obronił z Biało-Czerwonymi tytuł mistrzowski. W listopadzie 2018 roku w Budapeszcie został wybrany Najlepszym trenerem Europy (CEV), a w styczniu 2019 wspólnie ze Stefanem Horngacherem odebrali nagrodę na Trenera roku w Polsce.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Belgii:

  • Gold medal with cup.svg 1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2004
  • Silver medal with cup.svg 2000, 2005

Puchar Belgii:

  • Simple gold cup.svg 1997, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2004

Superpuchar Belgii:

  • Gold medal with cup.svg 1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003

Puchar Europy Mistrzów Klubowych:

Puchar CEV:

Superpuchar Europy:

  • Silver medal with cup.svg 1999

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Puchar Belgii:

Superpuchar Belgii:

  • Simple gold cup.svg 2007, 2009, 2010, 2012

Puchar CEV:

Mistrzostwo Belgii:

Superpuchar Francji:

  • Simple gold cup.svg 2015

Superpuchar Niemiec:

Puchar Niemiec:

Mistrzostwo Niemiec:

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]