Vought FU

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Vought FU
Ilustracja
Vought FU z VF-2 w 1928 r.
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Chance Vought
Typ Myśliwiec
Konstrukcja Drewniana
Załoga 1
Historia
Lata produkcji 1927-1929
Liczba egzemplarzy 20
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 10,47 m[1]
Długość 8,65 m[1]
Wysokość 3,1 m[1]
Powierzchnia nośna 25,1 m²[1]
Profil skrzydła Navy N-9[1]
Masa
Własna 943 kg[1]
Użyteczna 1260 kg[1]
Osiągi
Prędkość maks. 196 km/h[1]
Pułap 8080 m[1]
Zasięg 660 km[1]
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 × karabin maszynowy kal. 7,62 mm[1]

Vought FU - dwupłatowy myśliwiec zbudowany dla United States Navy pod koniec lat dwudziestych XX wieku.

Konstrukcja i rozwój[edytuj | edytuj kod]

Zadowolona z samolotu Vought VE-7 marynarka zaproponowała firmie kontrakt na 20 myśliwców lądowo-morskich opiewający na 459 709 dolarów. Vought miał już jeden samolot, obserwacyjny UO-1, który był tak naprawdę VE z bardziej opływowym kadłubem i silnikiem gwiazdowym Wright J-3. Przerobiono go na myśliwiec poprzez zakrycie przedniej kabiny, dodanie w tamtym miejscu karabinów maszynowych i wymianę silnika na Wright R-790 Whirlwind ze sprężarką o mocy 220 KM. Dzięki sprężarce nowy FU-1 był w stanie osiągać prędkość 236,5 km/h na wysokości 13 000 stóp.

Samoloty FU-1 przekazano do VF-2B stacjonującego w San Diego. Z zamontowanymi płetwami samoloty zostały przydzielone po jednym do każdego z pancerników Floty Pacyfiku, z których startowały za pomocą katapult. Służyły w ten sposób przez 8 miesięcy, ale kiedy eskadra rozpoczęła operować z lotniskowców, okazało się, że widoczność z tylnej kabiny podczas manewrowania na pokładzie jest mocno ograniczona. W odpowiedzi ponownie odkryto przednią kabinę, a samolot nazwano FU-2.

Jednak FU-2 były przestarzałe już w momencie ich powstania i służyły głównie jako samoloty treningowe i pomocnicze.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

 Stany Zjednoczone
 Peru

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Swanborough i Bowers 1976 ↓, s. 389.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gordon Swanborough, Peter Bowers: United States Navy Aircraft since 1911. Londyn: Putnam, 1976. ISBN 0-370-10054-9.
  • Lloyd S. Jones: U.S. Naval Fighters. Fallbrook, Kalifornia: Aero Publishers, 1977, s. 55-56. ISBN 0-8168-9254-7.