Władimir Baskow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Siergiejewicz Baskow
Владимир Сергеевич Басков
14 zwycięstw
major lotnictwa major lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 8 września 1913
Pieczenga
Data i miejsce śmierci 3 kwietnia 1989
Pietrozawodsk
Przebieg służby
Lata służby 1933-1945
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Wojskowe Siły Powietrzne
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana
Późniejsza praca naczelnik aeroportu
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Znak Honoru Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 30 years saf rib.png 40 years saf rib.png 50 years saf rib.png 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png

Władimir Siergiejewicz Baskow (ros. Владимир Сергеевич Басков, ur. 8 września 1913 w Pieczendze, zm. 3 kwietnia 1989 w Pietrozawodsku) – radziecki lotnik wojskowy, major, Bohater Związku Radzieckiego (1948).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził w Aleksandrowsku (obecnie Polarnyj) i Powieńcu, od 1920 mieszkał w Pietrozawodsku, gdzie do 1927 uczył się w szkole powszechnej, a do 1930 w technikum pedagogicznym. Od 1931 pracował jako tokarz w Leningradzie, gdzie w 1933 ukończył szkołę pilotów. Od października 1933 służył w Armii Czerwonej, w grudniu 1934 ukończył wojskową szkołę lotników w Odessie, po czym 1935-1939 był instruktorem wojskowej szkoły lotników w Woroszyłowgradzie (obecnie Ługańsk). Od czerwca 1939 do października 1940 był pilotem doświadczalnym Naukowo-Badawczego Instytutu Wojskowych Sił Powietrznych, w listopadzie 1940 został zastępcą dowódcy eskadry w Orłowskim Okręgu Wojskowym. Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako zastępca dowódcy eskadry 170 lotniczego pułku myśliwskiego na Froncie Zachodnim i Południowym, 9 października 1941 został ciężko ranny w nogę i odesłany do szpitala w Budionnowsku. Od marca 1942 do marca 1943 dowodził eskadrą 19 zapasowego pułku lotniczego w Nowosybirsku, potem eskadrą 518 myśliwskiego pułku lotniczego na Froncie Zachodnim, latem 1943 brał udział w operacji orłowskiej, w sierpniu 1943 podczas lądowania odniósł obrażenia i trafił do szpitala. Po wyleczeniu był dowódcą eskadry 518 myśliwskiego pułku lotniczego w Kuźniecku, a od marca do czerwca 1944 8 zapasowego pułku lotniczego w obwodzie saratowskim, następnie wrócił na front jako dowódca eskadry 291 myśliwskiego pułku lotniczego. Walczył na 3 (od czerwca do września 1944) i 1 Froncie Białoruskim (od listopada 1944 do maja 1945), uczestniczył w operacji witebsko-orszańskiej, mińskiej, wileńskiej, kowieńskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej. Podczas walk był pięciokrotnie ranny, w końcu kwietnia 1945 stracił prawe oko. Wykonał 293 loty bojowe i stoczył 58 walk powietrznych, w których strącił osobiście 14 i w grupie 2 samoloty wroga. W sierpniu 1945 został zwolniony do rezerwy w stopniu majora, 1948-1952 był naczelnikiem aeroportu w Pietrozawodsku, 1952-1959 zastępcą dowódcą oddziału lotniczego ds. służby naziemnej w Pietrozawodsku, 1963-1979 ponownie był naczelnikiem aeroportu w Pietrozawodsku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]