Władimir Tribuc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Filippowicz Tribuc
Владимир Филиппович Трибуц
ilustracja
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1900
Petersburg
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1977
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1918–1961
Siły zbrojne  MW ZSRR
Stanowiska dowódca Floty Bałtyckiej
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa
Późniejsza praca doktor nauk historycznych
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego SztandaruOrder Uszakowa I klasy (ZSRR)Order Uszakowa I klasy (ZSRR) Order Nachimowa I klasy (ZSRR) Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Obronę Leningradu” Medal „Za Zdobycie Królewca” Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” 30 years of victory rib.png Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR” 50 years saf rib.png Order Krzyża Grunwaldu I klasy Legia Zasługi - Commander (USA)

Władimir Filippowicz Tribuc, ros. Владимир Филиппович Трибуц (ur. 28 lipca 1900 w Sankt Petersburgu, zm. 30 sierpnia 1977 w Moskwie) – radziecki admirał[1], uczestnik II wojny światowej, dowódca Floty Bałtyckiej Marynarki Wojennej ZSRR (1939–1947), doktor nauk historycznych (1972).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1918 wstąpił na ochotnika do Marynarki Wojennej. Uczestnik wojny domowej 1918–1920 we flotyllach Astrachańskiej i Wołżańsko-Kaspijskiej oraz w Siłach Morskich Morza Kaspijskiego. Po wojnie domowej ukończył studia w Szkole Marynarki Wojennej (1926) i Akademii Marynarki Wojennej (1932). W latach 1926–1929 i 1932–1936 służył we Flocie Bałtyckiej na pancerniku „Marat” i niszczycielu „Jakow Swierdłow”. potem szef oddziału w sztabie, a od lutego 1938 szef sztabu Floty Bałtyckiej, a od kwietnia 1939 dowódca floty. Członek partii komunistycznej od 1928. Uczestnik wojny zimowej 1939–1940.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1941 z powodzeniem kierował działaniami sił morskich, które pomogły wojskom lądowym operującym w strefach przybrzeżnych w obronie Tallinna, Hanko i Wysp Moonsundzkich, powodując zakłócenia w łączności wojsk wroga na Morzu Bałtyckim. W sierpniu 1941, w zaminowanej strefie i przy panowaniu przeciwnika w powietrzu, zorganizował i prowadził ewakuację floty z Tallinna do Kronsztadu i Leningradu.

W latach 1941–1943 aktywnie uczestniczył we wszystkich etapach obrony Leningradu, umiejętnie współpracując z wojskami lądowymi w operacjach prowadzonych przez Armię Czerwoną. Wykorzystał m.in. okręty podwodne, doprowadzając do przerwania łączności wroga na Morzu Bałtyckim oraz do zwalczania ciężkiej artylerii niemieckiej ostrzeliwującej miasto. Z jego inicjatywy stworzono grupy morskiej artylerii, które wraz z artylerią Frontu Leningradzkiego zadały Niemcom poważne straty, niszcząc większość aktywnych baterii wroga.

W latach 1943–1944 brał udział w opracowaniu i przeprowadzeniu operacji przełamania blokady Leningradu, a także w operacjach zaczepnych przeciwko wojskom Niemieckim i Fińskim w rejonie Wyborga i Pietrozawodska. Podczas tych operacji flota wspierała wojska Frontów Leningradzkiego i Karelskiego ogniem okrętów i artylerii przybrzeżnej oraz desantem i samolotami marynarki wojennej.

Następnie kierował siłami floty w operacji desantowej w cieśninie Väinameri oraz w krajach bałtyckich, Prusach Wschodnich i na Pomorzu Wschodnim.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Od marca 1946 do maja 1947 dowodził 8. Flotą MW ZSRR. W latach 1947–1948 zastępca głównodowodzącego wojskami Dalekiego Wschodu ds. sił morskich. Po tym na kierowniczych stanowiskach w Marynarce Wojennej m.in szef Zarządu Hydrografii (1949–1957) i w latach 1957–1960 inspektor w dowództwie Marynarki Wojennej i ministerstwie Obrony ZSRR – szef katedry floty w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa. Po przejściu na emeryturę w lutym 1961 kierował wydziałem Wszechzwiązkowego Instytutu Informacji Naukowej i Technicznej (WINITI). Od 1972 doktor nauk historycznych.

Jeden z rosyjskich niszczycieli rakietowych „Admirał Tribuc” (BPK 552; dawny BPK 564) z 30 grudnia 1985 nazwano na cześć Władimira Tribuca. W 1991 na niszczycielu pływającym we Flocie Pacyfiku Marynarki WojennejFederacji Rosyjskiej wybuchł pożar, ale okręt powrócił do służby.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Балтийцы наступают. Kaliningrad: 1968.
  • Балтийцы вступают в бой. Kaliningrad: 1972.
  • Балтийцы сражаются. Kaliningrad: 1975.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. wiceadmirał - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 946 z 4 czerwca 1940, admirał - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 616 z 31 maja 1943

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]