Wersja ortograficzna: Władysławów (powiat turecki)

Władysławów (powiat turecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°6′12″N 18°28′27″E
- błąd 38 m
WD 52°6'0.0"N, 18°28'0.1"E
- błąd 14 m
Odległość 668 m
Władysławów
wieś
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat turecki
Gmina Władysławów
Liczba ludności (2005) 1625
Strefa numeracyjna 63
Kod pocztowy 62-710
Tablice rejestracyjne PTU
SIMC 0301210
Położenie na mapie gminy Władysławów
Mapa konturowa gminy Władysławów, po prawej znajduje się punkt z opisem „Władysławów”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Władysławów”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Władysławów”
Położenie na mapie powiatu tureckiego
Mapa konturowa powiatu tureckiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Władysławów”
Ziemia52°06′12″N 18°28′27″E/52,103333 18,474167
Strona internetowa

Władysławówwieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Władysławów[1]. Siedziba gminy Władysławów. Prawa miejskie w latach 1727–1870 i 1919–1934.

Wieś położona jest wśród Pagórków Złotogórskich, będących północną częścią Wysoczyzny Tureckiej. pośrodku trójkąta miast Konin-Koło-Turek.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Gurowski zezwala ewangelikom we Wladysławowie wybudować zbór. Dokument z 1775 r. ze zbiorów Archiwum Państwowego w Poznaniu

Dawne miasto szlacheckie lokowane było na prawie miejskim w 1727 roku przez Jana Władysława Kretkowskiego, wojewodę chełmińskiego. Od 1728 roku Władysławów był w posiadaniu rodu Gurowskich.

Podstawą rozwoju Władysławowa było tkactwo. Pierwsza wzmianka o istnieniu cechu tkackiego pochodzi z 1738 roku. Osiedlili się tutaj wówczas tkacze z Czech i Saksonii.

Po II rozbiorze Polski, miasto przeszło do zaboru pruskiego, licząc około 520 mieszkańców i 72 domostwa. Mieszkańcy Władysławowa utrzymywali się głównie z rzemiosła, które obejmowało blisko 35 warsztatów.

Od 1807 roku miasto włączono w skład Księstwa Warszawskiego, zaś od 1815 roku wchodziło w skład Królestwa Polskiego. W XIX wieku rozwinęła się tu produkcja bryczek i wozów.

W 1870 roku Władysławów stracił prawa miejskie w wyniku reformy administracyjnej przeprowadzonej w Rosji. Prawa miejskie Władysławów odzyskał w 1919 roku[2], lecz utracił je ponownie w 1934 roku[3].

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa konińskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości zachował się XVIII-wieczny układ zabudowy. Interesujący zespół zabytków tworzą dawne domki tkaczy z przełomu XVIII i XIX wieku. Są to murowane budynki parterowe, kryte dachami naczółkowymi lub czterospadowymi. W niektórych zachowały się przelotowe sienie.

Na rynku wznosi się rokokowa figura świętego Jana Nepomucena z płaskorzeźbami świętych na cokole, pochodząca z 1751 roku.

Po przeciwległej stronie rynku w czterdziestą rocznicę wybuchu II wojny światowej, w 1979 roku, ustawiony został głaz narzutowy, upamiętniający poległych i pomordowanych w latach 1939–1945.

W eklektycznym budynku dawnego kościoła ewangelickiego z drugiej połowy XIX wieku mieści się obecnie Gminny Ośrodek Kultury.

Sport[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości działa, założony w 1977 roku, Gminny Ludowy Klub Sportowy „Znicz Władysławów”, którego sekcja piłkarska uczestniczyła w rozgrywkach ligowych w latach 1977–1988, 1998–2013 i od roku 2017. W sezonach 2008/09 – 2012/13 zespół występował w konińskiej klasie okręgowej.

Ludzie związani z Władysławowem[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2014-03-03].
  2. Dz.U. z 1919 r. nr 13, poz. 140.
  3. Dz.U. z 1934 r. nr 47, poz. 403.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Maluśkiewicz, Ziemia konińska – przewodnik turystyczny, Konin: „Apeks”, 1997, ISBN 83-86139-28-5, OCLC 750945451.
  • Andrzej Czesław Nowak, Konin, Turek, Dobra, Golina, Rychwał, Tuliszków oraz okolice – przewodnik turystyczny, Poznań: Centralny Ośrodek Informacji Turystycznej, 1987, ISBN 83-85034-04-8, OCLC 69453891.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]