Władysław Bielański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Bielański
Data i miejsce urodzenia 11 marca 1911
Kraków
Data i miejsce śmierci 15 marca 1982
Kraków
profesor doktor habilitowany nauk weterynaryjnych
Specjalność: biologia rozrodu zwierząt
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1946 – weterynaria
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1951 – weterynaria
Uniwersytet Jagielloński
Profesura 1954 (nadzwyczajny)
1963 (zwyczajny)

Władysław Bielański /również: Władysław Firlej-Bielański/[1] (ur. 11 marca 1911 w Krakowie, zm. 15 marca 1982 tamże) – polski biolog, specjalista biologii rozrodu zwierząt.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1935 ukończył studia z zakresu zoologii i zootechniki na Uniwersytecie Jagiellońskim, naukę kontynuował w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Podczas studiów należał do Korporacji Studentów Szkół Akademickich „Corolla”[2]. W 1946 na Uniwersytecie Jagiellońskim przedstawił pracę pt. „Dziedziczenie zgryzu karpiowatego u koni”, na podstawie której uzyskał tytuł doktora nauk weterynaryjnych oraz stanowisko adiunkta Katedrze Ogólnej Hodowli Zwierząt. W 1951 przedstawił rozprawę pt. „Ocena morfologiczna plemników dla rokowania płodności ogiera” i uzyskał stopień doktora habilitowanego, a następnie podjął się organizacji Katedry Zoohigieny, którą od 1952 kierował. Równocześnie od 1950 do 1956 stał na czele Zakładu Hodowli Koni w Instytucie Zootechniki Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, trzy lata później powierzono mu stanowisko kierownika Zakładu Fizjologii Rozrodu i Sztucznego Unasienniania w Instytucie Zootechniki, zajmował je przez dziesięć lat. W 1963 został profesorem zwyczajnym Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. Od 1970 do przejścia na emeryturę był dyrektorem Instytutu Stosowanej Fizjologii Zwierząt Akademii Rolniczej w Krakowie. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim, pas 4, rząd zach.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Prowadził badania nad przyczynami niepłodności mulic, metodami wczesnej diagnozy ciąży u klaczy, biologią i kriobiologią nasienia ogiera, transportem zarodków końskich w podwiązanych jajowodach żywych królic. Autor podręcznika „Rozród zwierząt” (1962). Profesor, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, organizator i pierwszy przewodniczący Komitetu Biologii Rozrodu Zwierząt Użytkowych PAN. Od roku 2001 Towarzystwo Biologii Rozrodu przyznaje nagrodę im. Władysława Bielańskiego za najlepsze prace naukowe z dziedziny biologii rozrodu wykonane przez młodych pracowników nauki.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Adama Bielańskiego, inżyniera lądowo-wodnego i dyrektora Dróg Wodnych w Krakowie i Marii z Bogdańskich, współzałożycielki krakowskiego Towarzystwa Ogrodniczego. Brat Adama Bielańskiego, profesora chemii oraz Zofii Bielańskiej-Osuchowskiej, profesor nauk przyrodniczych. Ze związku zawartego w 1941 z Martą Sosnowską miał synów Andrzeja i Władysława oraz córki Maję i Katarzynę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]