Władysław Daszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Daszewski, pseud. Pik (ur. 3 marca 1902 w Warszawie, zm. 25 lipca 1971 tamże) – polski scenograf i karykaturzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Władysława Daszewskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach

W latach 1920–1922 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej w pracowni Stanisława Noakowskiego, następnie w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. W okresie studiów współpracował jako karykaturzysta „Pik” z redakcjami „Cyrulika Warszawskiego”, „Robotnika” i „Wiadomości Literackich”. Projektował scenografię dla kabaretów „Qui Pro Quo” i „Cyrulik Warszawski”.

Od 1927 projektował scenografię dla teatrów warszawskich i lwowskich. W 1930 został stałym scenografem teatrów lwowskich. Współpracował najczęściej z Leonem Schillerem. W latach 1940–1941 pracował w Lwowskim Państwowym Teatrze Polskim, realizując m.in. Zemstę Aleksandra Fredry. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich wyjechał do Warszawy. W latach 1945–1949 był scenografem Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. Nadal współpracował z Leonem Schillerem tworząc scenografię m.in. do Krakowiaków i Górali Wojciecha Bogusławskiego (1946) i Burzy Williama Szekspira (1947). W 1949 został stałym scenografem, a w latach 1959–1961 był dyrektorem Teatru Narodowego w Warszawie.

W 1934 został profesorem, a w 1964 dziekanem Wydziału Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w latach 1946–1948 wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1].

Po 1945 wielokrotnie rysował kłamliwe, propagandowe paszkwile mające uderzać w polskich patriotów będących przeciwnikami stalinowskiego reżimu.

W 1946 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi[2], w 1949 został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy[3], w 1950 z okazji Święta 22 lipca otrzymał Nagrodę Państwową I. stopnia[4]. 22 lipca 1964 roku z okazji 20-lecia Polski Ludowej otrzymał nagrodę państwową I stopnia[5]. W 1955 odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy[6].

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Kisielewski, Październik 1956: punkt odniesienia, Wydawnictwo Neriton, 2001
  2. M.P. z 1946 r. nr 114, poz. 212.
  3. 22 lipca 1949 M.P. z 1950 r. nr 6, poz. 58
  4. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.
  5. Dziennik Polski, rok XX, nr 171 (6363), s. 3.
  6. Uchwała Rady Państwa z dnia 11 lipca 1955 r. o nadaniu odznaczeń państwowych, M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144
  7. Juliusz Jerzy Malczewski: Cmentarz komunalny (dawny wojskowy) na Powązkach. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1975, s. 22.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]