Władysław Dobrowolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy majora. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Władysław Dobrowolski
Ilustracja
kpt. Władysław Dobrowolski (przed 1929)
major major
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1896
Małobądz. Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 25 lutego 1969
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Węgierskiego Zasługi (wojskowy)
Władysław Dobrowolski
Ilustracja
Igrzyska Olimpijskie 1932
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1896
Małobądz
Data i miejsce śmierci 25 lutego 1969
Warszawa
Dorobek medalowy
Szermierka Fencing pictogram.svg
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Los Angeles 1932 szermierka
(szabla drużynowo)
Mistrzostwa świata
brąz Warszawa 1934 szabla drużynowo
Lekkoatletyka Athletics pictogram.svg
Mistrzostwa Polski
złoto Warszawa 1922 skok w dal
złoto Kraków 1925 skok w dal
złoto Warszawa 1926 100 m
złoto Warszawa 1926 200 m
złoto Warszawa 1926 4 x 100 m
złoto Warszawa 1927 100 m
złoto Warszawa 1927 110 m ppł
złoto Warszawa 1927 100 m
złoto Warszawa 1927 4 x 100 m
złoto Poznań 1929 4 x 100 m
złoto Poznań 1929 Rzut oszczepem
złoto Warszawa 1930 4 x 100 m
srebro Kraków 1925 4 x 100 m
srebro Poznań 1926 Pięciobój
srebro Lwów 1926 Dziesięciobój
srebro Warszawa 1928 Dziesięciobój
srebro Bydgoszcz 1929 Pięciobój
brąz Warszawa 1923 Rzut oszczepem
brąz Kraków 1925 100 m
Grób Władysława Dobrowolskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Władysław Dobrowolski (ur. 3 stycznia 1896[1] w Małobądzu, zm. 25 lutego 1969 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, instruktor i wykładowca Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportów w Poznaniu oraz Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie, lekkoatleta i szermierz, trener, działacz sportowy. Ojciec aktora i reżysera Jerzego Dobrowolskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości wstąpił do Koła Młodzieży Niepodległościowej, Związku Strzeleckiego i PPS. Żołnierz I Brygady Legionów. Po rozbrojeniu służył w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Po odzyskaniu niepodległości w Milicji Ludowej. Od 1919 w Wojsku Polskim, przydzielony został do baonu zapasowego 6 pułku piechoty Legionów. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. W 1924 zdał w Wilnie maturę. Ukończył następnie w CWSGiS oficerski kurs wychowania fizycznego (1925) i szermierki (1926), był dowódcą kompanii oficerskiej CWSGiS, wykładowcą w CWSGiS i CIWF. W Polskim Radiu prowadził gimnastykę poranną (1932–39) i jako prezes kierował pracami warszawskiego AZS (1929–1930). Był też członkiem zarządu PZLA.

Jako lekkoatleta – sprinter i wieloboista reprezentował barwy: Strzelca Wilno, 6 pp Legionów Wilno, Wilii Wilno i AZS Warszawa. Olimpijczyk z Paryża (1924). 15-krotny rekordzista Polski i 11-krotny mistrz Polski w konkurencjach lekkoatletycznych (100 m, 200 m, 110 m pł, rzut oszczepem, skok w dal, sztafeta 4 x 100 m).

W wieku 35 lat zaczął uprawiać szermierkę, reprezentując barwy AZS i Legii Warszawa (startował do 54 roku życia). dwukrotnie wystąpił jako szermierz w Igrzyskach Olimpijskich (1932, 1936), zdobywając brązowy medal w szabli drużynowo (1932). Był też brązowym medalistą mistrzostw Świata (1934 – szabla drużynowo).

W kampanii wrześniowej 1939 dowodził I batalionem 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy w niewoli niemieckiej. W oflagach organizował wf i sport dla jeńców.

Po wojnie m.in. dyrektor Państwowych Uzdrowisk w Szklarskiej Porębie i Karpaczu, kierownik ośrodka szermierczego CRZZ, od 1957 trener w klubach RKS Marymont (wychowawca m.in. Ryszarda Parulskiego i Witolda Woydy) i Skra Warszawa. Pierwszy prezes Polskiego Związku Sportów Saneczkowych (1957). Autor wielu podręczników sportowych. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 18A-2-8)[2].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • porucznik – zweryfikowany 3 V 1922 ze starszeństwem z dniem 1 VI 1919
  • kapitan – ze starszeństwem z dniem 15 VIII 1924 i 476 lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty (w 1932 zajmował 350 lokatę)
  • major – ?

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 145.
  2. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  3. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 292, 11 listopada 1933. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]