Władysław Garlicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Garlicki
Bogumił
Ilustracja
Władysław Garlicki (przed 1928)
Podpułkownik Podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1897
Przemyśl, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 25 stycznia 1953
Paryż, Francja
Przebieg służby
Lata służby od 1918
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
AK DYSK.png Armia Krajowa
Stanowiska dowódca odcinka w Podobwodzie Śródmieście Południowe w Powstaniu Warszawskim
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

Władysław Garlicki ps. Bogumił (ur. 8 grudnia 1897 w Przemyślu, zm. 25 stycznia 1953 w Paryżu) – zawodowy oficer artylerii. W okresie okupacji oficer Komendy Głównej Armii Krajowej. Uczestnik powstania warszawskiego, dowódca odcinka w „Podobwodzie Śródmieście-Południowe”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był uczestnikiem I wojny światowej. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. W stopniu podporucznika wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej, w szeregach 3 pułku artylerii ciężkiej. W grudniu 1919 jako oficer 1 baterii pułku walczył w Przemyślu, a następnie we Lwowie[1]. Następnie w szeregach pułku wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. 12 maja 1920 odznaczył się w miejscowości Browary nad Dnieprem, w czasie ataku bolszewików na miasteczko[2].

Po wojnie zweryfikowany w stopniu porucznika artylerii z starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3]. Służył m.in. w 3 pułku artylerii ciężkiej, skąd został w 1923 przeniesiony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu. W grudniu 1924 awansowany do stopnia kapitana służby stałej artylerii z starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[4].

Po 1925 przeniesiony do 5 pułku artylerii polowej, gdzie dowodził baterią. 1 stycznia 1934 został awansowany do stopnia majora artylerii. Od marca 1934 został przeniesiony do 31 pułku artylerii lekkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy dywizjonu.

Po 1935, został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy przedmiotu taktyki artylerii. W 1939 przeniesiony otrzymał nominację na zastępcę dowódcy 3 pułku artylerii lekkiej Legionów, stacjonującym w Zamościu. We wrześniu 1939 pełnił funkcję zastępcy komendanta Ośrodka Zapasowego Artylerii Ciężkiej w Chełmie. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu wojny obronnej 1939 uniknął niewoli.

Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, gdzie działał w strukturach Armii Krajowej. Pełnił między innymi funkcję zastępcy kierownika wydziału artylerii w Komendzie Głównej AK. Awansowany do stopnia podpułkownika.

W momencie wybuchu powstania warszawskiego wraz z grupą oficerów wydziału artylerii pod dowództwem ppłk. Jana Szczurek-Cergowskiego „Sławbora”, znajdował się na kwaterze konspiracyjnej przy ul. Żurawiej 6. Garlicki z własnej inicjatywy przyłączył się do plutonu OW PPS ppor. Wacława Gapieniuka „Starego”, walczącego w Alejach Ujazdowskich, a do 5 sierpnia przejął dowództwo plutonu[5]. 27 sierpnia 1944, objął dowództwo Odcinka Wschodniego „Podobwodu Śródmieście Południowe". Po wojnie na emigracji.

18 września 1944 odznaczony rozkazem Dowódcy Armii Krajowej Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za „dzielność, inicjatywę i dobry przykład dla podwładnych”[6]. Order został zweryfikowany pozytywnie uchwałą Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari z dnia 13 października 2011[7]. Ponadto odznaczony Krzyżem Walecznych za wojnę 1920 roku, oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarys historji wojennej 3-go pułku artylerji ciężkiej im. Króla Stefana Batorego (oprac. kpt. Władysław Zaufal. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, s. 7.
  2. Zarys historji wojennej 3-go pułku artylerji ciężkiej im. Króla Stefana Batorego (oprac. kpt. Władysław Zaufal. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, s. 20.
  3. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 824.
  4. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 189.
  5. Marek Strok: Bataliony Iwo i Ostoja. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2004, s. 32.
  6. J. Kreusch, A. K. Kunert, T. Labuszewski (oprac.): Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. T. IV. Warszawa: 1997, s. 38-39.
  7. Potwierdzono nadanie Virtuti Militari 104 powstańcom. Informacja [w: prezydent.pl] (pol.). [dostęp 23 stycznia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Ney – Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. Warszawa 1990;
  • Kazimierz Leski. Życie niewłaściwie urozmaicone. Wspomnienia oficera wywiadu i kontrwywiadu AK. Warszawa 1989;