Władysław Gniady-Trzecieski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Gniady
Trzecieski
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1888
Tłumacz
Data i miejsce śmierci 15 maja 1918
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1918
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Polski Korpus Posiłkowy
Jednostki 2 pułk piechoty
Stanowiska adiutant batalionu
dowódca batalionu
szef Oddziału Operacyjnego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941)

Władysław Gniady ps. „Trzecieski” (ur. 30 maja 1888 w Tłumaczu, zm. 15 maja 1918 w Warszawie) – major piechoty Legionów Polskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent szkoły średniej[1] i student Politechniki Lwowskiej. W latach 1913–1914 szef komisji skarbu Polskich Drużyn Strzeleckich we Lwowie, podoficer–kadet drużyn. Od 16 sierpnia 1914 w Legionach Polskich przydzielony do 2 pułku piechoty. 29 września został 1914 mianowany podporucznikiem i adiutantem I baonu[2][1]. Uczestniczył w walkach pułku podczas kampanii karpackiej. 26 maja 1915 mianowany porucznikiem[2].

Szczególnie odznaczył się 7 listopada 1915 podczas bitwy pod Bielgowem, gdzie „podczas nocnego napadu Rosjan, na czele oddziału kompanii sztabowej i żołnierzy, którzy cofali się z frontu, odbił z niewoli część legionistów 2 pp Leg. Został ciężko ranny, lecz akcję doprowadził do pomyślnego końca.” Za tę postawę otrzymał Order Virtuti Militari[1].

15 grudnia 1915 został mianowany adiutantem pułku. 1 listopada 1916 otrzymał awans na stopnień kapitana piechoty[2]. Od 31 stycznia do 30 marca 1917 uczestniczył w kursie sztabowym w Warszawie. Od 2 lipca 1917 dowodził I baonem 2 pp. Po kryzysie przysięgowym wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. 20 listopada 1917 awansowany do stopnia majora. Od 6 lutego 1918 na kursie lotniczym w Oroszanach. 12 lutego 1918 odwołany do 2 pułku. Był jednym z inspiratorów i organizatorów przejścia II Brygady pod Rarańczą. W II Korpusie Polskim objął zadania szefa Oddziału Operacyjnego. Wysłany przez pułkownika Józefa Hallera z misją do Warszawy, celem przedstawienia Radzie Regencyjnej stosunków panujących w II KP[1] gdzie nagle i niepodziewanie zmarł[3]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A5-pomnik-4)[4].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]