Władysław Grotowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Grotowski (ur. 4 kwietnia 1884 w Bochni, zm. 1 listopada 1965 w Krościenku nad Dunajcem) – polski inżynier leśnik, wójt Krościenka nad Dunajcem, przeciwnik akcji Goralenvolk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Wydział Leśnictwa Politechniki Wiedeńskiej. W czasie I wojny światowej był oficerem armii austriackiej i odznaczonym weteranem. Po wojnie został nadleśniczym w Olkuszu. W 1940 roku został wybrany wójtem Krościenka. W tym okresie współpracował z Polskim Państwem Podziemnym, wspierał kurierów przekraczających tu granicę: organizował lokalne szlaki przerzutowe polskich oficerów i żołnierzy na Węgry.

Skutecznie przeciwstawiał się akcji Goralenvolk, za co był więziony i torturowany w zakopiańskim Palace – siedzibie Gestapo, co spowodowało jego dożywotnie kalectwo[1].

Władysław Grotowski był wójtem Krościenka do 1948 roku.

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Władysław Grotowski ożenił się z Michaliną Dziewolską, wnuczką Hieronima Dziewolskiego. Władysław i Michalina byli właścicielami dużego (45 pokoi) luksusowego Pensjonatu „Granit” (pokoje były wyposażone w indywidualne łazienki) przy ul. Jagiellońskiej 70. Pensjonat został zbudowany w 1937 roku. Autorem pomysłu sugerującego podobieństwo do warownego zamku był architekt Stanisław Dziewolski (bratanek Michaliny, projektant między innymi Hotelu Modrzewie i Inhalatorium w Szczawnicy). Willa została wzniesiona w głębi ogrodu, w pewnym oddaleniu od ulicy. Fragmenty jej elewacji zostały obłożone kamieniem, na wzór śródziemnomorski. Właściciele stawiali na najwyższy poziom usług, co zaowocowało szybkim uzyskaniem przez pensjonat statusu miejsca dla śmietanki towarzyskiej. Do „Granitu” w ciągu ostatnich paru lat przed wojną przyjeżdżali bogaci wczasowicze, wśród których było wielu wysokich urzędników państwowych, przemysłowcy, obcokrajowcy i dyplomaci. W 1938 roku wypoczywał tu konsul państewka Mandżukuo. Po II wojnie światowej w willi mieścił się pensjonat Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Pod koniec XX wieku pensjonat został odzyskany przez spadkobierców przedwojennych właścicieli i w ich rękach pozostaje do dzisiaj[2].

Władysław i Michalina mieli 2 córki: Janinę i Marię. Maria wyszła za Eugeniusza Rustanowicza (1910–2001), którego wysiłkiem nastąpiło oddzielenie Krościenka od Szczawnicy w 1982 roku po dziewięcioletnim okresie istnienia wspólnego miasta o nazwie Szczawnica-Krościenko.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Nazwiskiem Władysława Grotowskiego nazwano jedną z ulic Krościenka nad Dunajcem[3], odchodzącą od ul. Trzech Koron na zachód, powyżej dworu Dziewolskich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bogdan Mościcki: Beskid Sądecki i Małe Pieniny: przewodnik. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2007, s. 173. ISBN 978-83-89188-65-6.
  2. Strona willi „Granit”. [dostęp 2013-08-02].
  3. Koper 2008 ↓, s. 53.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]