Władysław Gut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Gut
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1912
Zahutyń
Data śmierci 1995
Miejsce spoczynku Cmentarz Posada w Sanoku
Zawód, zajęcie ślusarz
Miejsce zamieszkania Sanok
Narodowość polska
Pracodawca Autosan
Małżeństwo Maria
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal 10-lecia Polski Ludowej
Odznaka Grunwaldzka Przodownik pracy

Władysław Gut (ur. 25 lutego 1912 w Zahutyniu, zm. 1995) – polski robotnik, ślusarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grobowiec Władysława i Marii Gutów

Urodził się 25 lutego 1912 w Zahutyniu[1] jako syn Stefana. W wieku 15 lat podjął pracę w 1927 roku w Fabryce Maszyn i Wagonów – L. Zieleniewski w Sanoku. Po odbyciu służby wojskowej był zatrudniony w Polskiej Spółce dla Przemysłu Gumowego w Sanoku. Przed 1939 by rolnikiem[1].

Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej został aresztowany przez gestapo w październiku 1939. Następnie 20 czerwca 1940 został osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym KL Auschwitz, gdzie otrzymał obozowy numer więźnia 784[1]. W 1944 został przeniesiony do obozu w Sachsenhausen[1].

Po wojnie osiadł w podsanockim Zahutyniu. Trafił wówczas do niewoli działających pod Sanokiem band, po czym odzyskał wolność[2]. Został pracownikiem fabryki Sanowag w Sanoku, późniejszej Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”. W latach 70. pracował tam na stanowisku ślusarza w Wydziale Lakierniczo-Montażowym (W-5[3]).

Zmarł w 1995. Został pochowany na Cmentarzu Posada w Sanoku.

Jego żoną była Maria (1907-1983). Mieli córkę, także zatrudnioną w Autosanie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]