Władysław Królikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Królikowski
Ilustracja
Władysław Królikowski, okres legionowy
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1892
Osjaków
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułku Piechoty
3 Pułk Piechoty Legionów
71 Pułk Piechoty
Departament I MSWojsk.
7 Batalion Graniczny
62 Pułk Piechoty
65 Pułk Piechoty
Kadra Zapasowa Piechoty Piotrków
Stanowiska dowódca batalionu
kwatermistrz pułku
dowódca batalionu
komendant kadry
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Władysław Królikowski (ur. 11 czerwca 1892 w Osjakowie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Osjakowie, w powiecie wieluńskim, w rodzinie Ludwika i Berty z domu Sejdel. Był młodszym bratem Henryka Królikowskiego[1]. Przed wybuchem I wojny światowej był członkiem Strzelca. Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach. Służył w 3 pułku piechoty. Brał udział w szlaku bojowym II Brygady Legionów Polskich, walczył pod Rokitną, Rarańczą nad Stochodem. 1 maja 1916 roku został awansowany na stopień chorążego[2].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty. W 1923 roku pełnił służbę w Centralnej Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1 w Chełmnie na stanowisku dowódca I baonu szkolnego, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku piechoty Legionów[3]. W 1924 roku pełnił służbę w 71 pułku piechoty w Ostrowi Mazowieckiej[4]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 144. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Od 1 kwietnia do 1 lipca 1925 roku był odkomenderowany z 71 pp do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na okres próby[6]. 31 lipca 1926 roku został przeniesiony z Departamentu Piechoty MSWojsk. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 7 batalionu granicznego[7][8]. 28 stycznia 1931 roku otrzymał przeniesienie do 62 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko kwatermistrza[9][10]. W czerwcu 1935 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu[11]. 31 sierpnia tego roku ogłoszono jego przeniesienie do 65 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy II batalionu detaszowanego w Gniewie[12]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. W 1939 roku mieszkał w Siedlcach[14]. Pełnił służbę na stanowisku komendanta Kadry Zapasowej Piechoty Piotrków[13].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Figuruje w wykazie, poz. 1854. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[15]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 264.
  2. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 29.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 131, 408, 1515.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 290, 351.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 23 kwietnia 1925 roku, s. 218.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 31 lipca 1926 roku, s. 237.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 122, 176.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 31.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 27, 590.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 55.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 97.
  13. a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 14.
  14. Zaginieni 1939-45 - Władysław KRÓLIKOWSKI, Osajków, Siedlce, zaginieni1939-45.pl [dostęp 2019-10-27] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-05].
  15. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]