Władysław Krawczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Krawczyk
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1897
Krężnica Jara
Data i miejsce śmierci 22 października 1975
Chełm
Przebieg służby
Lata służby 1915–1946
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
7 Pułk Piechoty Legionów
24 Dywizja Piechoty
Wyższa Szkoła Wojenna
Gabinet Wojskowy Prezydenta RP
5 Pułk Strzelców Podhalańskich
Wyższa Szkoła Wojenna
Grupa Operacyjna „Bielsko”
2 Korpus Polski
PKPR
Stanowiska zastępca szefa gabinetu
dowódca batalionu piechoty
szef sztabu grupy operacyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca pracownik umysłowy
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Order Estońskiego Czerwonego Krzyża III Klasy Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Władysław Krawczyk[1] (ur. 23 lutego 1897 w Krężnicy Jarej, zm. 22 października 1975 w Chełmie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1915 ukończył Gimnazjum im. Staszica w Lublinie[2]. Walczył w legionowym 1 pułku ułanów, ukończył kurs oficerski w 1917, był internowany w Szczypiornie i Łomży po kryzysie przysięgowym.

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony mianowany dowódcą 6 kompanii 7 pułku piechoty Legionów. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Dowodził plutonem w 6. kompanii, a następnie objął jej dowództwo. W 1920 roku został mianowany podporucznikiem[3].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1366. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk piechoty Legionów w Chełmie[4]. Przez kolejne lata kontynuował służbę w 7 pułku piechoty Legionów[5][6]. W 1925 roku ukończył półroczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu i został dowódcą 3 kompanii ciężkich karabinów maszynowych w macierzystym pułku. 3 maja 1926 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 230. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. 15 lipca 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do dowództwa 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisko oficera sztabu (etat Sztabu Generalnego)[8][9]. 23 grudnia 1929 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1929-1931. Z dniem 1 września 1931 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy taktyki ogólnej[10]. 12 marca 1933 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11]. Z dniem 1 września 1934 roku został przeniesiony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP na stanowisko zastępcy szefa gabinetu[12][13]. Od 1936 był dowódcą III batalionu 5 pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. Od lipca 1937 przebywał na półrocznym stażu w rumuńskim 13 pułku piechoty, w styczniu 1938 powrócił do jednostki, a w listopadzie został ponownie powołany na poprzednie stanowisko w Wyższej Szkole Wojennej, gdzie wykładał do sierpnia 1939. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku i 78. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

W sierpniu 1939 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Grupy Operacyjnej „Bielsko”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej (od 3 września grupa operacyjna posługiwała się kryptonimem „Boruta”). Po kapitulacji przez sześć lat przebywał w niemieckiej niewoli, w Oflagu IVB Königstein i VIIA Murnau. W lipcu 1945 roku został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i przydzielony do Oddziału III Sztabu. W następnym roku wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wielkiej Brytanii[3]. W 1949 roku wyjechał do Kanady[2].

W lutym 1956 roku powrócił do Polski, a we wrześniu tego roku podjął pracę jako kierownik kancelarii Szpitala Miejskiego w Chełmie[3]. Zmarł 22 października 1975 roku w Chełmie[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 143, 433, 1431, w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Władysław II Krawczyk”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie księdza kapelana rezerwy Władysława I Krawczyka urodzonego 12 grudnia 1892 roku.
  2. a b c Koral 1976 ↓, s. 351.
  3. a b c Cieplewicz i Kozłowski 1989 ↓, s. 584.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 95.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 143, 433.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 138, 376.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 129.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 15 lipca 1927 roku, s. 200.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 139, 218.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60, 798.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 46.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  13. Zbigniew Gnat-Wieteska. Garwolin. Gabinet Wojskowy Prezydenta. Rzeczypospolitej w latach 1926-1939, w: Niepodległość i Pamięć, 2006, Tom 13 , Numer 1 (22), s. 21.
  14. M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163.
  15. M.P. z 1935 r. nr 258, poz. 308.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60.
  17. Cieplewicz i Kozłowski 1989 ↓, s. 584 wg autorów był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
  18. Udekorowanie komandorią orderu Orła Estońskiego adiutantów prezydenta RP Ignacego Mościckiego i radcę MSZ przez posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego Estonii w Polsce Hansa Markusa na Zamku Królewskim w Warszawie. nac.gov.pl, 1935. [dostęp 2017-09-02].
  19. a b Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]