Władysław Ludwik Evert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Ludwik Evert
Ilustracja
Władysław Ludwik Evert (przed 1926)
Data urodzenia 22 listopada 1890
Data śmierci 28 maja 1965
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Kawaler Orderu Grobu Świętego Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Order Estońskiego Czerwonego Krzyża III Klasy Komandor Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Korony Włoch Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa) Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Smoka Annamu Order Krzyża Białego Związku Obrony II Klasy (Estonia)
Grób Władysława Ludwika Everta na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Władysław Ludwik Evert, także Ewert (ur. 22 listopada 1890[1][2], zm. 28 maja 1965) – polski adwokat, pisarz, poeta, dziennikarz, oficer rezerwy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był Ludwik Evert (przemysłowiec, handlowiec, senator), a siostrą Halina Evert-Kappesowa (1900-1985) (historyk, bizantynolog).

Do 1927 był redaktorem czasopisma „Naród i Wojsko”[3]. Od 1 grudnia 1927 pełnił funkcję redaktora naczelnego pisma „Polska Zbrojna”[4][5] do 1934. W kwietniu 1933 w Warszawie został wybrany członkiem zarządu Zrzeszenia Beletrystów Polskich[6].

Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie[7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Ciemnie i szały (1913)
  • Płomienie w lustrach (1920)
  • Poza frazesem i demagogją. Na marginesie dyskusji ustrojowej, etc. (1930)[8]
  • Jego dławiąca mość... kryzys (1936)
  • Szekspir (1950, współautorzy: Mihail Mihailovič Morozov; Stanisław Helsztyński)
  • Język rosyjski. Cz. 2 (1955, współautorka: Danuta Grzymałowska)
  • Język rosyjski. Cz. 4 (1955)
  • Język rosyjski dla 1 sem. wszystkich kierunków. Cz. 1 (1956)
  • Słownik rosyjsko-polski i polsko-rosyjski do skryptu pt. Język rosyjski cz. 1 : dla sem. 1 wszystkich kierunków (1956)
  • Leszek Raabe we wspomnieniach przyjaciół (1963, współautor: Krzysztof Dunin-Wa̧sowicz)[9]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 200.
  2. Łoza 1938 ↓, s. 168, tu 23 listopada 1890.
  3. Styl Evertowski. „Myśl Niepodległa”, s. 521, Nr 931 z 18 sierpnia 1928. 
  4. Styl Evertowski. „Myśl Niepodległa”, s. 519, Nr 931 z 18 sierpnia 1928. 
  5. Honor Piłatów. „Myśl Niepodległa”, s. 278-281, Nr 916 z 5 maja 1928. 
  6. Nowy zarząd Zrzeszenia beletrystów. „Kurier Warszawski”. Nr 104, s. 3, 14 kwietnia 1933. 
  7. Władysław Ludwik Evert. polskie-cmentarze.com. [dostęp 2015-08-28].
  8. Cezary Jellenta. Z literatury idei i czynu. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 34 z 12 lutego 1931. 
  9. Leszek Raabe we wspomnieniach przyjaciół. books.google.pl. [dostęp 2015-08-28].
  10. a b c d e f g h i j k l m n Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 168.
  11. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 280.
  12. a b c Odznaczenie. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 250 z 29 października 1931. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]