Władysław Michalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Michalski
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1892
Rozdzielna
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Dywizja Litewsko-Białoruska
4 Armia
50 Pułk Piechoty
Batalion KOP „Stołpce”
22 Pułk Piechoty
86 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr II
Stanowiska dowódca batalionu
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
kwatermistrz okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Władysław Michalski[1] (ur. 27 czerwca 1892 w Rozdzielnej, zm. w 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1913 roku w Kijowie ukończył szkołę powszechną i gimnazjum z maturą. Potem zapisał się do szkoły wojskowej. W 1914 roku mianowany został podporucznikiem. Skierowany był na front w rejon Przemyśla. Po rewolucji lutowej agitował oficerów Polaków do wstępowania do I Korpusu Polskiego, sam znalazł się w jego szeregach w czerwcu 1917 roku. Po rozwiązaniu korpusu wyjechał do Kijowa, gdzie nawiązał kontakt z Polską Organizacją Wojskową.

W styczniu 1919 przyjechał do Warszawy. Wstąpił do Wojska Polskiego. Przydzielony do 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, tam pełnił funkcje sztabowe, był adiutantem, szefem oddziału organizacyjnego i operacyjnego. W 1919 roku awansowany do stopnia porucznika. Od 1 kwietnia 1920 roku był oficerem operacyjnym dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego, szefem Sekcji Operacyjnej 4 Armii, potem służył w dowództwie Frontu gen. Szeptyckiego oraz w dowództwie Frontu Północno-Wschodniego.

Michalski szczególnie odznaczył się w krytycznych dniach maja 1920 roku, kiedy wysłany na front najpierw regulował na miejscu skierowanymi na prawe skrzydło 1 Armii transportami 6 Dywizji Piechoty. Dzięki jego energii transporty przyszły na czas. Później zaś, aż do przybycia Dowództwa Dywizji, jako szef sztabu oddziałów tejże dywizji znajdujących się już na miejscu, prowadził je w najkrytyczniejszych sytuacjach do zwycięskich walk. To, że lewe skrzydło 1 Armii, a przez to i całego Frontu zostało zatrzymane, należy przypisać energii i dzielnej pracy por. Michalskiego. Za czyny te odznaczony został orderem Virtuti Militari.

W grudniu 1920 roku awansował do stopnia kapitana. Pełnił służbę jako oficer sztabu w Naczelnym Dowództwie, Naczelnej Komendzie Powstania Górnośląskiego oraz w Inspektoracie Armii Nr 4 na stanowisku 2 referenta. W styczniu 1924 roku został przydzielony z Oddziału IV Sztabu Generalnego do 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko szefa sztabu[2]. 31 marca 1924 roku awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 108. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1924–1925 był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu oficera Sztabu Generalnego, przeniesiony został do 50 pułku piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu, potem zastępca dowódcy pułku. 28 lutego 1927 roku został przydzielony do dowództwa 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko szefa sztabu[3]. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Stołpce”[4]. Z dniem 1 stycznia w 1931 roku awansował do stopnia podpułkownika. W tym samym miesiącu wyznaczony został stanowisko zastępcy dowódcy 22 pułku piechoty w Siedlcach[5]. W 1936 objął dowództwo 86 pułku piechoty. W 1938 awansowany do stopnia pułkownika. W 1939 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisku kwatermistrza.

We wrześniu 1939 roku zagarnięty został razem z gen. Mieczysławem Smorawińskim do niewoli sowieckiej, osadzony był w Starobielsku, a zamordowany w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 60, sprostowano imię i datę urodzenia z „Władysław Ignacy ur. 2 lipca 1892” na „Władysław ur. 27 czerwca 1892”.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 stycznia 1924 roku, s. 28.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 28 lutego 1927 roku, s. 65.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 213.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 31.
  6. Monitor Polski Nr 85 z 16 listopada 2007, poz. 885
  7. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 112
  8. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 70)
  9. M.P. z 1933 r. nr 212, poz. 238.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]