Władysław Ostapowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Ostapowicz
Dzik
major major
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1928
Przeworsk
Data i miejsce śmierci 3 lipca 2013
Poznań
Jednostki Drezdeński Korpus Pancerny
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Krzyż Armii Krajowej Krzyż Partyzancki Medal „Za udział w walkach o Berlin” Brązowy Medal Zasłużonym na Polu Chwały Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

Władysław Ostapowicz, ps. Dzik (ur. 30 marca 1928 w Przeworsku, zm. 3 lipca 2013 w Poznaniu) – major Wojska Polskiego w stanie spoczynku. Jeden z najmłodszych podoficerów Polskich Sił Zbrojnych podczas drugiej wojny światowej. Mając szesnaście lat, w stopniu kaprala przeszedł szlak bojowy 1 Drezdeńskiego Korpusu Pancernego. Uczestnik walk o wolność i niepodległość Ojczyzny (Akcja „Burza”, operacja łużycka, operacja praska). Ranny podczas walk.

W uznaniu czynów w okresie drugiej wojny światowej został odznaczony Krzyżem srebrnym Orderu Virtuti Militari, a ponadto Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Złotym medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, Brązowym medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, Brązowym medalem „Siły zbrojne w służbie ojczyzny”, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem „Za wolność i niepodległość – z mieczami”, Medalem Za udział w walkach o Berlin, Brązowym medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”, Odznaką „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Odznaką honorową 1 Drezdeńskiego Korpusu Pancernego.

W 1939 r. jako 11-latek wywieziony do niewoli w Jekaterynburgu (ówczesny Świerdłowsk w Syberii) do pracy w tajdze. Następnie przeniesiony do Czelabińska, do fabryki ciągników CzTZ. W 1941 r. włączony do ekipy obsługującej dostawę ciągników koleją. Zbiegł z transportu na stacji Chmielnicki, a następnie znalazł schronienie na plebanii w miejscowości Podwołoczyska. W 1944 r. skierowany na szkolenie do 3 Szkolnego pułku czołgów (które ukończył w stopniu kaprala), a następnie do 1 Korpusu Pancernego pod dowództwem gen. Józefa Kimbara - 27 pułk artylerii pancernej (obsługa działa pancernego SU-76).

Działania na froncie zakończył 10 maja 1945 roku w Melniku k. Pragi.

W 2001 roku, patentem nr 63306, wydanym przez premiera Leszka Millera, uzyskał prawo do tytułu „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”.

W 2004 roku przez Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w działalności kombatanckiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Monitor Polski” - Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej. Nr 46, poz. 789, 2004
  • J. Czerwiński, C. Leżeński „Synami pułku ich nazwano”, Wydawnictwo MON, 1980, str. 491
  • Wydawnictwo Pegaz-Bis „Pierwszy Drezdeński Korpus Pancerny WP”, ​ISBN 83-911863-4-2​, str.13