Władysław Pieniążek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Karol Pieniążek
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 18 maja 1885
Data śmierci 1940?
Przebieg służby
Lata służby do 1935
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 19 Pułk Piechoty
Inspektorat Armii Nr V
11 Dywizja Piechoty
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
I oficer sztabu
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Władysław Karol Pieniążek (ur. 18 maja 1885, zm. 1940?) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Władysław Karol Pieniążek[1] urodził się 18 maja 1885 roku.

Podczas I wojny światowej w połowie 1915 został mianowany na stopień kapitana c. k. armii[2]. W 1920 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Etapowego Tarnopol. Na tym stanowisku 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w piechocie, w grupie oficerów byłej cesarskiej i królewskiej armii[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 183. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 19 pułku piechoty we Lwowie z jednoczesnym przeniesieniem z Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[5][6]. 1 listopada 1922 roku został „powołany do służby Sztabu Generalnego z prawem jednorocznego doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej”[7]. Od 3 listopada 1924 roku do 15 października 1925 roku był słuchaczem IV Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 1 grudnia 1924 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8][9]. Z dniem 15 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr V we Lwowie na stanowisko I oficera sztabu[10][11].

Jego pozycja w Wojsku Polskim została ugruntowana, gdy 30 listopada 1926 roku został stałym członkiem Komitetu do Spraw Uzbrojenia i Sprzętu pod przewodnictwem generała dywizji Leonarda Skierskiego[12]. 7 marca 1927 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie[13][14][15][16]. Z racji pełnionej funkcji był zastępcą dowódcy dywizji, generała brygady Kazimierza Orlik-Łukoskiego. W międzyczasie, od 10 listopada 1931 roku do 15 lipca 1932 roku, był słuchaczem VI Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie.

Z dniem 31 sierpnia 1935 roku, po przeszło ośmiu latach służby na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej, został przeniesiony w stan spoczynku[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 22, sprostowano imię pułkownika Pieniążka z „Władysław” na „Władysław Karol”.
  2. Mianowania w armii. „Głos Narodu”. Nr 355, s. 2, 16 lipca 1915. 
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, poz. 671.
  4. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 25.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 543.
  6. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 179, 398.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 42 z 1 listopada 1922 roku, s. 820.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 731.
  9. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 168, 341.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 571.
  11. Lista oficerów Sztabu Generalnego (stan z dnia 31 grudnia 1925 roku), Oddział V Sztabu Generalnego, Warszawa 1926, s. 4.
  12. Tadeusz Böhm, Z dziejów naczelnych władz wojskowych II Rzeczypospolitej. Organizacja i kompetencje Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1918-1939, Wydawnictwo "Bellona", Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08368-1​, s. 204.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 71.
  14. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 114, 160.
  15. Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 3.
  16. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 15, 487.
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 85.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 11 listopada 1934 roku, s. 229.
  19. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2033 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1553)
  20. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 315)
  21. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 18 marca 1930 roku, s. 77.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.