Władysław Podlacha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Podlacha
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1875
Bielany
Data i miejsce śmierci 20 grudnia 1951
Wrocław
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia sztuki
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Doktorat 1909
Habilitacja 1916
Profesura 1919
Uczelnia Uniwersytet Lwowski
Uniwersytet Wrocławski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Władysław Podlacha (ur. 4 grudnia 1875 w Bielanach, zm. 20 grudnia 1951 we Wrocławiu) – polski historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i – po wojnie – Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczył się w C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1895 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (w jego klasie byli m.in. Wincenty Czernecki, Adam Ferdynand Czyżewicz, Stanisław Kętrzyński)[1]. W latach 1895–1899 studiował historię sztuki na Uniwersytecie Lwowskim i Jagiellońskim (1899–1900). W latach 18961898 był stypendystą Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Pracował jako nauczyciel historii w gimnazjach w Stryju (1900–1904), w Śniatynie (1905–1909) i w oddziałach równorzędnych C. K. IV Gimnazjum we Lwowie (1909–1916)[2]. Pracował też w Prywatnym Gimnazjum Zofii Strzałkowskiej we Lwowie, gdzie uczył propedeutyki filozofii[3]. W 1909 uzyskał doktorat, a w 1916 habilitację. W 1919 został profesorem nadzwyczajnym, w 1922 profesorem zwyczajnym. Zajmował się historią sztuki średniowiecznej i nowożytnej. Był autorem prac z zakresu metodologii badań nad sztuką, kierownikiem Zakładu sztuki polskiej i wschodnioeuropejskiej UJK, jednym z pierwszych polskich ikonologów. W 1936 stanął na czele Katedry Historii Sztuki Polskiej i Wschodnioeuropejskiej na UJK w wyniku połączenia Katedry Historii Sztuki Nowożytnej (po śmierci jej kierownika Władysława Kozickiego) z Katedrą Historii Sztuki Polskiej[4]. Pełnił funkcję kuratora Koła Historyków Sztuki Studentów UJK[5].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę w okresie okupacji sowieckiej był kierownikiem Katedry Historii Sztuki na Wydziale Historycznym Lwowskiego Państwowego Uniwersytetu im. Iwana Franki we Lwowie[6]. W czasie okupacji niemieckiej Lwowa wykładał historię sztuki na tajnym UJK we Lwowie w ramach Wydziału Humanistycznego[7]. Od 1941 do 1944 był kierownikiem Muzeum Historycznego miasta Lwowa, co pozwoliło mu na odpowiednie zabezpieczenie zbiorów.

Zmuszony do wyjazdu ze Lwowa po II wojnie światowej, osiadł w 1946 we Wrocławiu, gdzie stworzył Katedrę Historii Sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, którą kierował aż do śmierci.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum Lwowskiego im. Franciszka Józefa za rok szkolny 1895. Lwów: 1895, s. 62, 63.
  2. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 71.
  3. Sprawozdanie Dyrekcyi Prywatnego Gimnazjum Żeńskiego Zofii Strzałkowskiej we Lwowie za rok szkolny 1909/10. Lwów: 1910, s. 44.
  4. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 43. ISBN 978-83-7188-964-6.
  5. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 58. ISBN 978-83-7188-964-6.
  6. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 82, 167. ISBN 978-83-7188-964-6.
  7. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 150. ISBN 978-83-7188-964-6.
  8. 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy naukowej” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592
  9. Odznaczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 260 z 16 listopada 1938. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]