Władysław Ponurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rok 1912, Władysław Ponurski (Pogoń Lwów) finiszuje przed Edwardem Jakubowiczem (Czarni Lwów)

Władysław Ponurski (ur. 22 kwietnia 1891 we Lwowie, zm. 13 października 1978 w Krakowie) – prekursor polskiej lekkoatletyki, jeden z pierwszych polskich olimpijczyków, prawnik.

Władysław Ponurski urodził się we Lwowie jako drugi, najmłodszy syn Władysława i Eugenii z Varisellów. Podczas studiów prawniczych na Uniwersytecie we Lwowie zaangażował się w zdobywająca wówczas dużą popularność w środowisku akademickim dyscyplinę sportową – lekkoatletykę.

Wraz z Józefem Kaweckim i najwszechstronniejszym z ówczesnych lekkoatletów – Tadeuszem Kucharem z powodzeniem debiutował na międzynarodowej arenie sportowej jako pierwsi Polacy. W 1912 Władysław Ponurski reprezentował barwy Austrii na Igrzyskach V Olimpiady w Sztokholmie. Był sprinterem i jednocześnie pierwszym Polakiem, który wystartował w zawodach tej rangi. Odpadł w eliminacjach biegów na 200 metrów (czas 23,00 sek.) i 400 metrów (czas 53,25 sek.).

Ponurski był pierwszym oficjalnym rekordzistą Polski w biegu na 200 metrów (22,8 – 13 października 1912, Lwów)[1], biegu na 400 metrów (53,0 – 31 maja 1914, Lwów)[2] oraz w sztafecie 4 x 400 metrów (3:44,9 – 22 września 1912, Lwów)[3]

Po wojnie przeniósł się wraz z żoną i córkami do Krakowa, gdzie też w 1978 roku zmarł. Pochowany w Myślenicach. Był działaczem sportowym Pogoni Lwów i sekretarzem Krakowskiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość - Sandomierz: 2007, s. 20.
  2. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość - Sandomierz: 2007, s. 26.
  3. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość - Sandomierz: 2007, s. 183.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]