Władysław Szczepucha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Szczepucha
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 9 października 1919
Ładyczyn, Polska
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 2016
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943-1974
Siły zbrojne Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska zastępca dowódcy Wojsk OPL OK, szef Artylerii OPL OK, szef Artylerii Wojsk OPK, szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Kielcach
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonej Gwiazdy

Władysław Szczepucha (ur. 9 października 1919 w Ładyczynie, zm. 27 sierpnia 2016[1]) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego, wieloletni szef artylerii Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju, a następnie Wojsk OPK.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 9 października 1919 w Ładyczynie pod Tarnopolem. W 1939 zdał maturę. Latem 1939, będąc w 9. batalionie Junackich Hufców Pracy, budował umocnienia na granicy polsko-niemieckiej na Górnym Śląsku.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1940 został powołany do służby w Armii Czerwonej, służył w jednostce szkolnej w Aszchabadzie w Turkmenii, a następnie w 68. pułku artylerii górskiej w Taszkencie. W lipcu 1941, pełniąc funkcję dowódcy drużyny zwiadu, został wraz z pułkiem skierowany na front w okolice Wiaźmy. W 1943 na własną prośbę skierowany do tworzonego na terytorium ZSRR Wojska Polskiego. W 1944 ukończył Wojskową Szkołę Artylerii w Kostromie. Po ukończeniu szkoły awansowany do stopnia podporucznika i promowany przez gen. Zygmunta Berlinga. Następnie uczestniczył w walkach na froncie w składzie 5. Brygady Artylerii Ciężkiej. Brał udział w walkach nad Turią i Bugiem, nad środkową Wisłą, w rejonie Warszawy, na Wale Pomorskim, w szturmie Kołobrzegu, na Pomorzu Szczecińskim, nad Odrą i w Brandenburgii. Był kolejno dowódcą plutonu, szefem zwiadu dywizjonu, dowódcą baterii.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu działań wojennych pozostawał dowódcą 5. baterii 5. Brygady Artylerii Ciężkiej, a następnie został skierowany do 1. Oficerskiej Szkoły Artylerii w Olsztynie. Od 1946 służył w 2 pułku artylerii lekkiej w Radomiu. Od 1947 roku szef sztabu 84 pułku artylerii przeciwlotniczej w Brzegu. W 1948 ukończył kurs dowódców dywizjonu artylerii przeciwlotniczej w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu, a w 1951 Akademię Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. Po ukończeniu Akademii pełnił służbę w Sztabie Generalnym WP, a od 1952 w Dowództwie Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju.

W kolejnych latach sprawował kierownicze funkcje w Wojskach Obrony Przeciwlotniczej, które stanowiły część składową Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju, poprzednika dzisiejszych Sił Powietrznych. Struktura dowodzenia artylerią w ramach tego Rodzaju Sił Zbrojnych ulegała częstym przekształceniom. W latach 1952–1953 był zastępcą dowódcy Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (OPL OK), a w latach 1953–1956 szefem sztabu Dowództwa Wojsk OPL OK. Od 1956 był szefem sztabu Dowództwa Artylerii OPL OK. W latach 1957–1959 był szefem artylerii OPL OK w Dowództwie Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. W latach 1959–1962 był zastępcą dowódcy Wojsk OPL OK - szefem Inspektoratu Artylerii, a następnie szefem Artylerii OPL OK. Jego szefostwo przypadło na okres transformacji artylerii lufowej na artylerię rakietową. Pod jego kierownictwem sformowano Ośrodek Szkolenia Specjalistów Artylerii Rakietowej w Bemowie Piskim.

Grób gen. Władysława Szczepucha na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Po wojnie awansował kolejno na kapitana (1947), majora (1948), podpułkownika (1952) i pułkownika (1952). Do stopnia generała brygady awansowany na mocy uchwały Rady Państwa z 1960. Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki.

Po zasadniczej przebudowie Sił Powietrznych w 1962, w wyniku której przekształcono Wojska Lotnicze i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju i powołano 3 osobne Rodzaje Sił Zbrojnych - Wojska Obrony Powietrznej Kraju, Główny Inspektorat Lotnictwa oraz Lotnictwo Operacyjne, generał Szczepucha został powołany na stanowisko szefa Artylerii Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Stanowisko to piastował do 1968.

W latach 1969–1974 był szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Kielcach. W 1974 został przeniesiony w stan spoczynku. Następnie pracował w Polskiej Akademii Nauk.

Członek PPR i PZPR.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. >Władysław Szczepucha (pol.). cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2016-10-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Czmur, W. Wójcik – Generałowie w stalowych mundurach, Wydawnictwo Czasopism WLOP - Dom Wydawniczy Bellona, Poznań - Warszawa 2003, str. 180-182
  • H.P. Kosk, – Generalicja Polska, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”. Pruszków 2001, str. 200
  • M. F. Hoffan – Wojska Obrony Przeciwlotniczej Sił Powietrznych 1919-2004, Warszawa 2004, str. 84