Władysław Takliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Takliński
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1875
Warszawa
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1940
Sachsenhausen
Profesor
Specjalność: mechanika teoretyczna
Profesura 1923
Uczelnia Akademia Górniczo-Hutnicza
Okres zatrudn. 1923 - 1940
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

Władysław Takliński, (ur. 17 grudnia 1875 w Warszawie, zm. 24 stycznia 1940 w Sachsenhausen) – polski naukowiec, profesor zwyczajny inżynier specjalność mechanika teoretyczna, wytrzymałość materiałów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie oraz w Instytucie Technologicznym[1] w Petersburgu. Od września 1903 roku wykładał w Morskiej Szkole Wojennej. W 1915 nominowany na pułkownika korpusu inżynierów okrętowych Rosji. W 1922 roku pełnił funkcję wykładowcy w Morskiej Szkole Oficerskiej w Toruniu. Od 1923 roku profesor zwyczajny mechaniki teoretycznej i wytrzymałości materiałów AGH. W latach 1931–1933 był prorektorem a następnie do 1939 rektorem Akademii Górniczej, Za jego kadencji dokończono wieloletnią budowę gmachu głównego uczelni.

Został aresztowany przez Niemców 6 listopada 1939 podczas Sonderaktion Krakau, następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, gdzie zmarł na skutek braku leczenia[2]. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga pamiątkowa inżynierów technologów Polaków wychowańców Instytutu Technologicznego w Petersburgu, Warszawa , 1933, s. 98.
  2. Jan Gwiazdomorski: Wspomnienia z Sachsenhausen. Dzieje uwięzienia profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego, 6 XI 1939 – 9 II 1940. Kraków: Wyd. Literackie, 1975, s.225, 233

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]