Włocin-Wieś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włocin-Wieś
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat sieradzki
Gmina Błaszki
Strefa numeracyjna (+48) 43
Kod pocztowy 98-235[1]
Tablice rejestracyjne ESI
SIMC 0698845
Położenie na mapie gminy Błaszki
Mapa lokalizacyjna gminy Błaszki
Włocin-Wieś
Włocin-Wieś
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Włocin-Wieś
Włocin-Wieś
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Włocin-Wieś
Włocin-Wieś
Położenie na mapie powiatu sieradzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sieradzkiego
Włocin-Wieś
Włocin-Wieś
Ziemia51°35′00″N 18°25′00″E/51,583333 18,416667

Włocin-Wieś (do 2008 Włocin) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki.

Integralne części wsi Włocin-Wieś[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0698851 Biała część wsi
0698868 Dębieniec część wsi

Do 2007 roku nosiła nazwę Włocin[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Włocin w połowie XV w. należał do Piotra z Wrzący herbu Świnka, protoplasty rodu Zajączków. W drugiej poł. XVI w. dobra Włocin wraz z sąsiednim Grzymaczewem należały do Oporowskich, Jastrzębskich, następnie Russockich, Suchorzewskich, Grodzickich i Borzysławskich, którzy weszli w posiadanie części tych wsi poprzez małżeństwo Piotra Borzysławskiego i Doroty z Oporowskich ok. 1550 r. W drugiej połowie XVII w. Włocin należał do małżonków Sebastiana Malskiego i Anny z Komorowskich a po nich do syna Michała. Ten w sierpniu 1696 r. zastawił wieś Włocin i części w Grzymaczewie Marcinowi Bogusławskiemu za 1583 zł. pol. W roku 1723 Michał Malski sprzedał Andrzejowi Bogusławskiemu herbu Ostoja, komornikowi granicznemu sieradzkiemu „za sumę dwudziestu tysięcy złotych polskich w monecie srebrnej, (...), ze wszytkimi dóbr pomienionych Włocina i części w Grzymaczewie, jako i folwarkiem Jaryszkowskie nazwanym i Pustkowianami, owo zgoła dworem w Włocinie, budynkami dworskiemi, owczarnią, stodołami, spichlerzami, ogrodami, łąkami, sadami, polami, rolami, lasami, borami, zaroślami, gajami, smugami, chrustami, stawami, stawkami, sadzawkami, sadzaweczkami, strumieniami i wszelakiemi wód spadkami, młynem i młynarzem, Chudoba nazwanym, karczmami, poddanymi obojej płci tak w pomienionych dobrach Włocinie, Grzymaczewie i Pustkowiu zostającymi i ich sprzężajami, robocizną, daninami, czynszami i ich powinnościami, jako i zbiegłymi, gdziekolwiek będącymi, (...), przyległościami i przynależytościami w całej okolicy zostającymi, (...) oprócz robotnych Piotra i Wojciecha, robotnego Piotra Pepy synów”. Włocin był w posiadaniu Bogusławskich aż do 1817 r., kiedy to prawnuk Andrzeja – Stanisław Bogusławski, kapitan wojsk polskich sprzedał go Alojzemu Niemojewskiemu za 143 000 zł. pol. „...ze wszystkiemi przyległościami do tych dóbr należącymi polami, rolami, łąkami, borami, rzekami, wszelkich ściekami stawami i sadzawkami, młynem, znajdującemi się zasiewami, wszelkimi ozimemi i jaremi tak dworskiemi iako i wieyskiemi, załogami włościan, ich powinnościami, czynszami, daninami, propinacjami w tych dobrach będącemi, garcem większym iednym, i kotłem także iednym miedzianemi oraz z statkami drewnianemi, gorzelanemi, i browarnemi zgoła z wszelkiemi przyległościami...”. Majątek na krótko wykupił w 1860 r. syn Stanisława – Jan Nepomucen Bogusławski, lecz w osiem lat później został wywłaszczony na rzecz Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Wtenczas rozległość majątku oszacowano na 542 morgi, prętów 256 (po odliczeniu gruntów przeznaczonych do uwłaszczenia włościan). W słowniku geograficznym B. Chlebowskiego podano, iż całkowita wielkość tej części dóbr Włocin i Grzymaczew oznaczonej lit. A wynosiła 703 morgi czyli ok. 400 hektarów [pozostała część oznaczona lit. B liczyła ok. 230 hektarów].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  4. Rozporządzenie Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz obiektu fizjograficznego (pol.). W: Dz.U. z 2007 r. nr 245, poz. 1811 [on-line]. Min. Spraw Wewnętrznych i Administracji. [dostęp 2010-09-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księgi sieradzkie ziemskie 83, k.232-234v., akty notarialne notariusza Godlewskiego nr aktu 160 (Arch. Państw. w Kaliszu)