Włodzimierz Łączyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Łączyński
Wladimir Ritter von Łączyński
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1898
Radymno
Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 27 września 1944
Oflag VI B Dössel
III Rzesza
Przebieg służby
Lata służby 1917–1944
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png c. i k. Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 10 Pułk Strzelców Konnych
8 Pułk Ułanów
2 Pułk Strzelców Konnych
3 Oddział Rozpoznawczy
9 Pułk Ułanów Małopolskich
Stanowiska oficer ordynansowy
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska)
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Włodzimierz Hipolit Łączyński herbu Nałęcz (ur. 2 maja 1898 w Radymnie, zm. 27 września 1944 w Oflagu VI B Dössel) – major kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Kazimierza, pułkownika kawalerii, i Wandy z domu Young. Zdał egzamin dojrzałości w Przemyślu. W czasie I wojnie światowej walczył w szeregach c. i k. Armii. Wziął udział w walkach na froncie włoskim, gdzie odniósł rany. Został mianowany na stopień podporucznika, a jego oddziałem macierzystym był Pułk Ułanów Nr 6[1].

W grudniu 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 227. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a jego oddziałem macierzystym był 10 pułk strzelców konnych w Łańcucie[2][3][4]. W czerwcu 1924 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko oficera ordynansowego dowódcy okręgu korpusu[5]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 75. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[6]. W latach 1928-1934 pełnił służbę w 8 pułku ułanów w Krakowie[7][8][9]. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[10]. W następnym miesiącu został przeniesiony z 8 do 27 pułku ułanów w Nieświeżu na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Baranowiczach[11].

Latem 1939 został zastępcą dowódcy 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie. W tej funkcji, po wybuchu II wojnie światowej brał udział w kampanii wrześniowej. Odniósł rany 24 września 1939 w walkach koło Chełma. Po klęsce polskiej wojny obronnej przedostał się przez Węgry (tymczasowo internowany w Hidasnémeti) do Francji. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. W 1940 był dowódcą 3 Oddziału Rozpoznawczego. Uczestniczył w kampanii francuskiej w maju i czerwcu 1940. W lipcu 1940 został wzięty przez Niemców do niewoli. Został osadzony w Oflagu VI B Dössel. Tam zginął 27 września 1944 podczas bombardowania. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu w Dössel (obecnie część miasta Warburg) razem z 184 innymi zabitymi w tym tragicznym zdarzeniu[12].

Jego żoną od 1922 była Helena z domu Błażowska, z którą miał synów Kazimierza (ur. 1923) i Jerzego (ur. 1927).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 921, 1015.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 170.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 684, 672.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 63, 595, 606.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 25 czerwca 1924 roku, s. 401.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 742.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 297, 349.
  8. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 21, 82.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 149, 635.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 71.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 161.
  12. Spis alfabetyczny pochowanych. oflag-doessel.com. [dostęp 2016-03-25].
  13. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 21.
  14. a b Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1015.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]