Włodzimierz Bernhardt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krypta Włodzimierza Bernhardta na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Włodzimierz Bernhardt (ur. 30 sierpnia 1915 w Warszawie, zm. 29 września 2013) – polski pilot wojskowy okresu II wojny światowej, pilot polskich dywizjonów 300 i 301 w Wielkiej Brytanii, podpułkownik WP w stanie spoczynku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu II wojny światowej był uczestnikiem kampanii wrześniowej, jako żołnierz 1 Pułku Piechoty biorąc udział między innymi bitwy pod Kockiem. Następnie przedostał się do Francji, gdzie służył w 1 Dywizji Grenadierów. Po kapitulacji Francji, przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie ukończył kurs lotniczy i otrzymał przydział do Dywizjonu nr 300, a potem Dywizjonu nr 301.

Jako pilot 1586 Eskadry do Zadań Specjalnych Dywizjonu 301, dokonał serii lotów zaopatrzeniowych nad Warszawę w czasie powstania warszawskiego. 17 sierpnia 1944 r., zastępując chorego członka załogi Halifaxa, kapitana Leszka Owsianego, został zestrzelony w okolicach Łysej Góry pod Tarnowem. Uniknął niewoli ukryty przez okolicznych rolników i wstąpił do oddziału partyzanckiego Armii Krajowej, walcząc w nim do połowy października 1944 r. W marcu 1945 r., przedostał się do Wielkiej Brytanii i wrócił w szeregi Dywizjonu 300.

Po wojnie zamieszkał wraz z żoną, sanitariuszką AK – Zofią z domu Aksenow w USA, a na kilka lat przed śmiercią powrócił na stałe do Polski. Był czynnym działaczem środowisk kombatanckich. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]