Włodzimierz Denysenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Denysenko
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1931
Chorzów
Typ głosu bas-baryton
Gatunki opera
Zawód solista operowy
Aktywność 1950–1980
Strona internetowa

Włodzimierz Denysenko (ur. 25 maja 1931[1] w Chorzowie) – polski śpiewak operowy; bas-baryton, solista Teatru Wielkiego w Warszawie w latach 1965–1980.

Włodzimierz Denysenko[2] rozpoczął edukację muzyczną od prywatnych lekcji śpiewu u prof. Marii Kuźmickiej, Jadwigi Reissowej oraz u śpiewaka i pedagoga Wacława Brzezińskiego. Zadebiutował na scenie Opery Wrocławskiej w roku 1950. Śpiewał wówczas niewielki epizod Bojara w operze Rimskiego-Korsakowa Złoty Kogucik. Później było roczne studio operowe w Warszawie, kierowane przez Jerzego Merunowicza i jednocześnie występy w Operze Warszawskiej.

W roku 1952 Włodzimierz Denysenko zaangażował się jako solista do Opery Śląskiej w Bytomiu, gdzie pracował z polskimi śpiewakami: Krystyną Szczepańską, Bogdanem Paprockim, Andrzejem Hiolskim nad partiami operowymi w Carmen Bizeta, Zbigniew w Strasznym Dworze Moniuszki, Figaro w Weselu Figara Mozarta, Mefisto w Fauście Gunoda i innych ról.

W latach 1960–1965 Denysenko współpracował z Operą we Wrocławiu, gdzie rozszerzał swój repertuar. Z tego okresu pochodzą między innymi role: kardynała Brogni w Żydówce Halevy’ego, Scarpia w Tosce Pucciniego, Profesora Marso w Teodorze – Gentelmenie Szeligowskiego, Mefista w Fauście Gounoda, Makbeta w Makbet Verdiego.

Od roku 1965 Włodzimierz Denysenko był solistą Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie śpiewał partie basowo-barytonowe w takich pozycjach bieżącego repertuaru jak: Figaro w Weselu Figara W.A Mozarta, Mefisto w Fauście Ch.Gunoda, Borysa Godunowa w Borysie Godunowie M.Musorgskiego, Borynę w Chłopach W.Rudzińskiego, Scarpia w Tosce Giacoma Pucciniego, Zbigniewa w Strasznym Dworze S.Moniuszki.

Artysta posiadał w repertuarze około 40 ról operowych[3], partie bas – barytonowe w muzyce oratoryjnej oraz pieśni, które wykonywał na koncertach symfonicznych. Ma również w dorobku nagrania archiwalne i płytowe, m.i.n. Faust Gunoda[4], Jutrznia Krzysztofa Pendereckiego[5], Eros Psyche Ludomira Różyckiego wydane przez Polskie Nagrania. Występował gościnnie w USA, ZSRR (teraz Rosja), Rumunii, Czechosłowacji, Niemieckiej Republice Demokratycznej, Republice Federalnej Niemiec, Turcji, Szwecji.

29 stycznia 1980 roku w Teatrze Wielkim Włodzimierz Denysenko obchodził jubileusz 30 lat pracy artystycznej, podczas którego śpiewał rolę Cara Borysa w operze M. Musorgskiego Borys Godunow.

Po 30 latach pracy artystycznej wycofał się z życia artystycznego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ur. 25 maja 1931 Znane urodziny.
  2. Włodzimierz Denysenko – „30 lat Pracy Artystycznej” Warszawa 29 stycznia 1980 roku. Wydawca:Teatr Wielki w Warszawie WDA Zakł.Typogr. w Warszawie zam 5. nakład 1000 egz. Format 20x20 cm. 12 stron. Biblioteka Fundacji św. Włodzimierza.
  3. Profil na e-teatr.pl.
  4. Polskie Nagrania numer kat.0387 Zdzisław Górzyński Gounod – Faust – Opera w przekroju 1968 (SXL)Operowo-czyli o operze zaklętej w...(Faust Gounod).
  5. Polskie Nagrania numer kat.0889/0890 Soliści oraz Orkiestra Symfoniczna i Chór Filharmonii Narodowej w Warszawie dyr. Andrzej Markowski Krzysztof Penderecki – Jutrznia – Utrenja (SX)www.discogs.com.