Włodzimierz Drzewieniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Marian Drzewieniecki
Ilustracja
major dyplomowany major dyplomowany
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1914
Piotrków Trybunalski
Data i miejsce śmierci 13 lutego 2010
Buffalo
Przebieg służby
Lata służby 1937–1947
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 84 Pułk Strzelców Poleskich
Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich
5 Dywizja Piechoty
2 Korpus Polski
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy Kampania wrześniowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Krzyż Walecznych (1920-1941)

Włodzimierz Marian Drzewieniecki, w USA Walter Drzewieniecki (ur. 14 grudnia 1914 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 13 lutego 2010 w Buffalo[1]) – polski oficer, kolejno podporucznik piechoty Wojska Polskiego i major dyplomowany Polskich Sił Zbrojnych, polski historyk emigracyjny[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W Częstochowie uczęszczał do gimnazjum, a później do Korpusu Kadetów nr 2. W 1935 roku uzyskał maturę, a następnie wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty, a po jej ukończeniu został promowany 1 października 1937 roku do stopnia podporucznika piech. z przydziałem do 84 pułku piechoty. Był dowódcą plutonu, a podczas mobilizacji w marcu 1939 objął dowództwo 11 kompanii strzeleckiej, w której później był dowódcą plutonu. Przebywał w obozie w Działdowie po kapitulacji Modlina, z którego został zwolniony[2]. Należał do Związku Walki Zbrojnej. W grudniu 1940 roku przez Słowację i Węgry przedostał się do Palestyny, gdzie służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich. 1 stycznia 1943 roku awansował do stopnia porucznika piech. i w tymże roku ukończył British Army Staff College w Hajfie, a dalej dowodził plutonem w 5 Dywizji Piechoty. 1 marca 1944 roku został awansowany do stopnia kapitana piech., otrzymując w tym samym roku tytuł oficera dyplomowanego i służył w sztabie 2 Korpusu Polskiego. Po przybyciu do Wielkiej Brytanii, początkowo nadal był w oddziale operacyjnym sztabu 2 Korpusu, a później był od 28 grudnia 1946 do 31 marca 1947 roku w oddziale Administracji Rezerw Sztabu Głównego i od kwietnia 1947 roku w Oddziale ds. Szeregowych Inspektoratu Generalnego Polskiego Korpus Przysposobienia i Rozmieszczenia[2]. Został zdemobilizowany jako mjr dypl. i w grudniu 1947 roku wyemigrował do Kanady, a w 1950 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Początkowo mieszkał w Toledo, a następnie w Chicago, gdzie pracował dla International Industries. Przeniósł się w 1953 roku do Stevens Point, gdzie pracował jako redaktor tygodnika „Gwiazda Polarna” i jednocześnie studiując na Uniwersytecie w Medison (bakalaureat 1957 rok)[3]. Na Uniwersytecie Chicagowskim w 1958 roku uzyskał dyplom i pracował jako asystent od 1959 roku, a po obronie doktoratu w 1963 roku jako docent. W tym samym roku przeniósł się do State University College w Buffalo, gdzie w 1966 roku otrzymał tytuł profesorski. Sprawował na uczelni m.in. funkcję dziekana Wydziału Historycznego w latach 1969–1971 i dyrektora Instytutu Europy Wschodniej w latach 1967–1972. W Bufallo w 1980 roku utworzył Instytut Studiów Etnicznych i w latach 1980–1981 był jego pierwszym dyrektorem[3].

Autor licznych prac historycznych oraz artykułów w prasie polsko- i angielskojęzycznej. Współpracował m.in. z „Zeszytami Historycznymi”, „Weteranem”, „Gońcem Karpackim”, „Nowym Dziennikiem”, „Gwiazdą Polarną”, „Tygodniem Polskim”, „Niagara Frontier”, „The Buffalo News” czy „The Polish Review”. Działał w Polskiej Fundacji Kulturalnej i był członkiem Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce oraz Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku[3].

W 2000 roku został „za wybitne osiągnięcia w pracy naukowej, dydaktycznej i społecznej, za zasługi w działalności na rzecz Polski” odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi RP[4]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • The German-Polish frontier, Chicago: Polish Western Association of America 1959.
  • The Polish Armed Forces in World War II.: exhibition, Buffalo: The Buffalo and Erie County Historical Society 1966.
  • James M. Rozan: a pioneer Polish-American politician in Buffalo, Buffalo: Partners Press 1971.
  • Zapomniany oddział wołyńskiej Brygady Kawalerii-IV Batalion 84 Pułku Strzelców Poleskich (kolegom z wrześniowego IV/84 p.s.p. poświęcam), Buffalo, N.Y.: Polish Cultural Found. 1973.
  • Public library service to American ethnics: the Polish Community on the Niagara Frontier, Buffalo, NY: The Polish Cultural Foundation 1974.
  • Mobilizacja marcowa 1939, widziana oczyma dowódcy Kompanii 84-go pułku Strzelców Poleskich, Buffalo, NY: The Polish Cultural Found. 1975.
  • Polonica buffalonensis: annotated bibliography of source and printed materials dealing with the Polish-American Community in the Buffalo, New York, Area, New York: Buffalo and Erie County Historical Society 1976.
  • Współdziałanie kawalerii z piechotą w świetle książki Jerzego Boguskiego „Artyleria konna w Kampanii Wrześniowej 1939 roku”, Buffalo: The Polish Cultural Foundation 1977.
  • „Karpacka Podchorążówka” (17 kwietnia – 16 sierpnia, 1942), Buffalo: The Polish Cultural Foundation 1977.
  • Wrześniowe wspomnienia podporucznika, Warszawa: Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej 1978.
  • Poles in America: yesterday and today, Buffalo: The Polish Cultural Foundation 1980.
  • Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich i 3 Dywizja Strzelców Karpackich w literaturze i prasie: bibliografia, Buffalo: The Polish Cultural Foundation 1983.
  • Przez Bałkany do Brygady Karpackiej, Buffalo: Polish Cultural Foundation 1990.
  • Angielski szlif: wspomnienie oficera sztabu 2. korpusu, Buffalo, N.Y. – Toruń: The Polish Cultural Foundation – Biblioteka Uniwersytecka 2001.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wesołowski i Stepan podają jako miejsce śmierci miejscowość Kenmore.
  2. a b c Wesołowski i Stepan 2012 ↓, s. 409.
  3. a b c Wesołowski i Stepan 2012 ↓, s. 410.
  4. M.P. z 2000 r. nr 11, poz. 230.
  5. Kawalerowie Orderu Virtuti Militari.
  6. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 403.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Wesołowski, Kamil Stepan: Mobilizacja marcowa 1939 T-2: dokumenty i relacje. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe im. mjr. Bolesława Waligóry, 2012, s. 409–410. ISBN 978-83-934259-5-2.
  • Katarzyna Edyta Semen, Sukces emigranta: Włodzimierz Drzewieniecki i jego Fundacja, Buffalo – Toruń: Polish Cultural Foundation – Oficyna Wydawnicza Kucharski 2003.
  • „Drzewieniecki, Pol-Am scholar & Polish veteran, dies”

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]