Włodzimierz Dziekoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Mateusz Dziekoński
Data i miejsce urodzenia 21 września 1886
Stryj
Data i miejsce śmierci 21 listopada 1966
Szczecin
Prezes Zjednoczenia Kolejowców Polskich
Okres od 1935
do 1939
Poprzednik Stefan Matusiak
Poseł V kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 1938
do 1939
Przynależność polityczna Obóz Zjednoczenia Narodowego
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria)

Włodzimierz Mateusz Dziekoński (ur. 21 września 1886 w Stryju, zm. 21 listopada 1966 w Szczecinie) – inżynier, kolejarz, działacz związkowy, poseł na Sejm V kadencji, menadżer kolejowy, wykładowca wyższej uczelni.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Michała, pracownika kolei i Eugenii z d. Meltzer. Absolwent gimnazjum w Stanisławowie (1903), oraz Politechniki Lwowskiej (1909).

Kariera zawodowa obejmuje m.in. pracę w Dyrekcji Kolei Państwowych w Stanisławowie (1909–1915), na kolei alpejskiej w Karyntii (1915), oraz przy odbudowie kolei na terenie Galicji (1915–1918). W okresie międzywojennym pełnił szereg funkcji kierowniczych w DOKP w Stanisławowie oraz w Poznaniu (1929–1934). W latach 1935–1939 pełnił funkcję prezesa Zjednoczenia Kolejowców Polskich, podczas pełnienia której był też posłem V kadencji (1938–1939).

Po II wojnie światowej odbudowywał kolej na Pomorzu Zachodnim, m.in. jako wicedyrektor DOKP w Szczecinie, oraz dyrektor Szczecińskiej Dyrekcji Odbudowy (1947–1949). W latach 1949–1961 był wykładowcą Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie, na bazie której w 1955 utworzono Politechnikę Szczecińską.

Jego żoną była Zofia Matylda z domu Stańkowska, działaczka organizacji kobiecych; małżeństwo bezdzietne.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Andrzej Krzysztof Kunert (red.): Posłowie i Senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939. Słownik Biograficzny. T. 1 (A-D). Warszawa: Wyd. Sejmowe, 1998, s. 454-455.
  2. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 32.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]