Włodzimierz Dzwonkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Dzwonkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1880
Krasiłów
Data śmierci 28 lutego 1954
Zawód, zajęcie historyk
Grób profesora Włodzimierza Dzwonkowskiego na Dołach w Łodzi

Włodzimierz Andrzej Franciszek Ksawery Dzwonkowski (ur. 4 lutego 1880, w Krasiłowie na Wołyniu, zm. 28 lutego 1954) – polski historyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława i Władysławy ze Skłodowskich. Poślubił Eugenię Kasprzycką.

Studiował prawo w Warszawie i Odessie, historię we Lwowie, Lozannie i Paryżu. Jego mistrzem był Szymon Askenazy. Od 1912 wykładał na tajnych kursach w Warszawie, od 1918 w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie i w Łodzi (1929–1935) oraz w Szkole Nauk Politycznych. W latach 1945–1949 kierował katedrą historii powszechnej Uniwersytetu Łódzkiego.

Pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim Doły przy ul. Smutnej w Łodzi.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Akty powstania Kościuszki, 1-2, wyd. Szymon Askenazy i Włodzimierz Dzwonkowski, Kraków: Akademia Umiejętności 1918.
  • Rosja, Chiny, Mongolia w stosunkach dziejowych, Warszawa: Wydaw. Instytutu Wschodniego 1937.
  • Rosja a Polska, Warszawa: „Interim” 1991.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]