Włodzimierz Falcman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Juliusz Falcman
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1889
Łódź
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1932
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1922 i 1928-1932
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Włodzimierz Juliusz Falcman (ur. 11 lutego[1] 1889 w Łodzi, zm. 3 stycznia 1932 w Warszawie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Włodzimierz Juliusz Falcman urodził się 11 lutego 1889 roku w Łodzi, w rodzinie Alojzego Roberta Falzmanna (1840–1917) i Emilii Groehne. 30 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 12 lipca 1915 roku i przydzielony do Warszawskiego Okręgowego Pułku Piechoty[2]. Od 16 czerwca do 30 listopada 1919 roku był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Od 1922 roku w rezerwie z przydziałem do 69 pułku piechoty w Gnieźnie[3]. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. W latach 1923–1924 posiadał przydział do 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy” w Warszawie[4][5]. Z dniem 1 stycznia 1928 roku został powołany do służby czynnej, przemianowany na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1926 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty oraz przydzielony do 32 pułku piechoty w Modlinie[6][7]. Następnie został przeniesiony do Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko kierownika Referatu Organizacyjnego. Zmarł 3 stycznia 1932 roku w Warszawie[8]. Pochowany 6 stycznia 1932 roku na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie[9].

Włodzimierz Juliusz Falcman był żonaty z Anną Szurig (1900-1967), z którą miał czworo dzieci:

  • Eryka ps. „Puma” (ur. 27 sierpnia 1930 roku w Płocku, zm. 11 sierpnia 2010 roku w Warszawie), uczestnika powstania warszawskiego, łącznika Zgrupowania „Leśnik”,
  • Urszulę ps. „Stefa”, „Ula” (ur. 26 czerwca 1924 roku w Kaliszu, zm. 19 maja 1992 w Gorzowie Wlkp), uczestniczkę powstania warszawskiego, łączniczkę plutonu „Jerzyki” w składzie batalionu AK „Miotła”,
  • Marię ps. "Myszka", (ur. 08.04.1927 w Warszawie, zm. 15.06.20009 we Wrocławiu) uczestniczkę ruchu oporu w Warszawie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według kalendarza juliańskiego urodził się „30 stycznia”, a według kalendarza gregoriańskiego – „11 lutego”. Zobacz daty nowego i starego porządku.
  2. Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 7 grudnia 1918 roku, poz. 185, 199.
  3. Alfabetyczny spis oficerów rezerwy, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1 maja 1922, s. 63.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 186, 482.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 175, 423.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 21 marca 1928 roku, s. 74.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 48, 219.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 16 sierpnia 1932 roku, s. 370.
  9. „Polska Zbrojna” Nr 6 z 6 stycznia 1932 roku, s. 4.
  10. M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]