Włodzimierz Głowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Głowacki
Data i miejsce urodzenia 5 września 1910
Poznań
Data i miejsce śmierci 28 sierpnia 1995
Warszawa
Zawód, zajęcie jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, instruktor i działacz żeglarski, dziennikarz, pisarz
Narodowość polska

Włodzimierz K. Głowacki (ur. 5 września 1910 w Poznaniu, zm. 28 sierpnia 1995 w Warszawie[1]) – jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, instruktor i działacz żeglarski, dziennikarz, pisarz, jeden z największych popularyzatorów żeglarstwa w Polsce. Dla uczczenia jego postaci flagowy żaglowiec PZŻ nosi nazwę Kapitan Głowacki[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia był prawnikiem i ekonomistą. Przed II wojną światową był dziennikarzem gdyńskiego Kuriera Bałtyckiego w dziale Żegluga i Porty. W czasie wojny pracował jako majster, technik i pomocnik żeglarski, działając jednocześnie w konspiracji. W 1944 roku został uwięziony na Pawiaku, po czym do końca wojny przebywał w obozie koncentracyjnym w Stutthof[3].

W pierwszych latach po wojnie był jednym z członków-założycieli Instytutu Zachodniego w Poznaniu, następnie pracownikiem Misji Wojskowej w Berlinie oraz pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Kierował w nim referatem "Przygotowanie pokoju" (1947/1948). Opracował m.in. projekt pracy informacyjno-propagandowej, obejmujący pozyskiwanie za granicą informacji dotyczących Niemiec, służących wypracowaniu stanowiska polskiego na przyszłą konferencję pokojową.

Później poświęcił się już w pełni działalności żeglarskiej. Był instruktorem żeglarskim, sędzią regatowym, sekretarzem generalnym a następnie prezesem Polskiego Związku Żeglarskiego (1957–1960)[4], inspektorem Głównego Urzędu Kultury Fizycznej, członkiem władz Międzynarodowej Unii Żeglarstwa Regatowego (IYRU).

Był założycielem i pierwszym redaktorem naczelnym miesięcznika Żagle, przez wiele lat także stałym współpracownikiem miesięcznika Morze. Członek Stowarzyszenia Marynistów Polskich. Autor wielu książek beletrystycznych oraz podręczników o tematyce żeglarskiej, z których najbardziej znanym jest liczące blisko 500 stron fundamentalne dzieło pt. Żeglarstwo morskie, zatwierdzone przez Główną Komisję Szkolenia PZŻ jako podstawowy podręcznik w zakresie szkolenia na stopień jachtowego sternika morskiego[5].

Pierwszy laureat nagrody im. Leonida Teligi za opublikowaną w Wydawnictwie Morskim książkę pt. Wspaniały świat żeglarstwa. Autor tekstów i muzyki do piosenek żeglarskich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. B. Tuszyński Bardowie sportu, Warszawa 2009, str. 47-48
  2. s/y Kapitan Głowacki. coz.com.pl. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  3. Muzeum Stutthof w Sztutowie. Lalka. stutthof.org. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  4. Prezesi PZŻ. pya.org.pl. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  5. Włodzimierz Głowacki: Żeglarstwo morskie. Warszawa: Sport i Turystyka, 1979, s. 2. ISBN 83-217-2208-3.