Włodzimierz Gajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Gajewski
porucznik porucznik
Data urodzenia 15 grudnia 1910
Data i miejsce śmierci 7 września 1939
Stary Janków
Przebieg służby
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 216 Eskadra Bombowa
Stanowiska obserwator
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941)

Włodzimierz Cezary Gajewski (ur. 15 grudnia 1910, zm. 7 września 1939 w Starym Jankowie) – polski lotnik wojskowy, porucznik obserwator, uczestnik kampanii wrześniowej 1939 roku w 16 Eskadrze Bombowej.

Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, a następnie odbył praktykę w pułku piechoty. Po niej ukończył kurs obserwatora w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Dęblinie (CWL-1) i uzyskał przeniesienie korpusu oficerów lotnictwa i przyjęcie w szeregi 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. 15 sierpnia 1937 uzyskał awans do stopnia porucznika.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej, był obserwatorem w 216 (16) Eskadrze BombowejŁosi”, którą przydzielono do Brygady Bombowej. 7 września 1939 był dowódcą załogi, w skład której wchodzili podporucznik pilot Jan Nowakowski, kapral strzelec radiotelegrafista Jerzy Młodecki i kapral strzelec radiotelegrafista Stanisław Basaj. Załoga wystartowała na samolocie PZL.37B Łoś w kluczu trzech maszyn, które miały za zadanie zbombardować hitlerowską kolumnę pancerną podążającą drogą Maków MazowieckiRóżan. Podczas przelotu nad Radzyminem polskie bombowce zostały zaatakowane przez niemieckie myśliwce Messerschmitt Bf 110 z jednostki I./ZG 1, które zestrzeliły wszystkie trzy samoloty[1]. Mimo trafienia ppor. pil. Jan Nowakowski posadził płonący samolot na polu pod wsią Stary Janków. Pomiędzy załogą a żołnierzami niemieckimi wywiązała się walka, w wyniku której zginęło trzech lotników. Przeżył jedynie ppor. pil. Jan Nowakowski, pozostali spoczęli na cmentarzu parafialnym w Radzyminie.

Pośmiertnie por. Włodzimierz Gajewski został odznaczony Krzyżem Walecznych[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marius Emmerling: I./ZG 1 w kampanii wrześniowej 1939, "Militaria XX wieku" nr 3(42)/2011, s.11
  2. Dz. U. RP nr. 5/47

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5.