Włodzimierz Hołubowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Hołubowicz
Data urodzenia 20 czerwca 1908
Data i miejsce śmierci 7 kwietnia 1962
Sztokholm
profesor nauk etnograficznych
Specjalność: archeologia
Alma Mater Uniwersytet Wileński
Doktorat 1947
Uniwersytet Poznański
Profesura 1952
Uczelnia Uniwersytet Wileński
Uniwersytet Toruński
Uniwersytet Wrocławski

Włodzimierz Hołubowicz (ur. 20 czerwca 1908, zm. 7 kwietnia 1962 w Sztokholmie) – archeolog, etnograf. Mąż Heleny Cehak.

Początkowo studiował prawo później przeniósł się na Wydział Humanistyczny i studiował etnografię kończąc studia w 1928 na Uniwersytecie Wileńskim. W trakcie studiów był przewodniczącym grupy archeologicznej i uczestniczył w wykopaliskach. 1932-1937 pracował w Muzeum Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. W latach 1937-1941 uczestniczył na Wileńszczyźnie w pracach wykopaliskowych i etnograficznych. W 1945 brał udział w wykopaliskach archeologii w Mińsku. W 1946 przeniósł się do Polski, pracował jako sekretarz w agencji prasowej w Warszawie, a później jako asystent na Uniwersytecie Toruńskim. W 1947 na Uniwersytecie w Poznaniu obronił doktorat z zakresu metod badania kręgów kulturowych. Był założycielem i profesorem Katedry Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego, utworzył własną szkołę polskiej archeologii. Badał wczesne średniowiecze na Śląsku, prowadził wykopaliska w Opolu na Ostrówku, Niemczy i innych stanowiskach archeologicznych. Był autorem wielu prac teoretycznych obejmujących metodykę i metodologię badań archeologicznych. Został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Garncarstwo wiejskie zachodnich terenów Białorusi (1950)
  • Opole w wiekach X-XII (1956)
  • O metodzie publikacji źródeł archeologicznych (1958)
  • Garncarstwo wczesnośredniowieczne Słowian (1965)
  • Studia nad metodami badań warstw kulturowych w prehistorii polskiej (1948)

Bibliografia i linki[edytuj | edytuj kod]