Włodzimierz Latawiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Latawiec
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 1 kwietnia 1896
Data i miejsce śmierci 21 października 1985
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Armia Polska w ZSRR
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Pułk Piechoty,
32 Pułk Piechoty,
35 Pułk Piechoty,
6 Pułk Piechoty
50 Pułk Piechoty
21 Pułk Piechoty
Departament Piechoty
16 Pułk Piechoty
16 Lwowski Batalion Strzelców
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Włodzimierz Andrzej Latawiec (ur. 1 kwietnia 1896, zm. 21 października 1985 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 kwietnia 1896[1]. Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach Polskich w szeregach II batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady[2]. Po zakończeniu wojny, jako były żołnierz Legionów został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika[3]. W szeregach 32 pułku piechoty walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Order Virtuti Militari[4]. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 (w 1923 lokata 42)[5], a następnie na stopień kapitana piechoty z dniem 1 lipca 1923[6]. W latach 20. był oficerem 35 pułku piechoty w Łukowie, a później w Brześciu[7][8][9] (w 1923, 1924 oficerem w tym pułku był kpt. Celestyn Piotr Latawiec, ur. 1894, potem przydzielony do KOP)[10][11][12][13]. W 1932 był oficerem Korpusu Ochrony Pogranicza[14]. Według stanu z marca 1939 w stopniu majora pełnił stanowisko zastępcy komendanta Korpusu Kadetów Nr 1[15].

Po wybuchu II wojny światowej 1939, w okresie kampanii wrześniowej był kwatermistrzem pułku Strzelców Pieszych. Po agresji ZSRR na Polskę znalazł się na obszarze Związku Sowieckiego, a po zawarciu układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 został oficerem Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Był dowódcą III batalionu 16 pułku piechoty (istniejącym na przełomie 1941/1942)[16]. Później, w ramach Polskich Sił Zbrojnych od 1 listopada 1942 do 7 lipca 1943 sprawował stanowisko dowódcy 16 Lwowskiego Batalionu Strzelców[17][18].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[1]. Został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika[1]. Zmarł 21 października 1985 w Londynie[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 50, s. 107, Grudzień 1985. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Włodzimierz Latawiec. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-11-04].
  3. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920, s. 63.
  4. Stanisław Harasymow: Zarys historii wojennej 32-go pułku piechoty. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, s. 31, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 422.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 365.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 227.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 211.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 51, 201.
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 227, 420.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 211, 363.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 131, 197.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 45, 584.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 47, 906.
  15. Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 460-461.
  16. Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 13 Materiały Uzupełniające do Księgi Chwały Piechoty Polskiej. Londyn: 1973, s. 56, 57.
  17. Zbiorowa, 16 Lwowski Batalion Strzelców Kronika str. 45 i 53, 1970.
  18. Zbigniew Dunin-Wilczyński: Wojsko Polskie w Iraku: 1942-1943. Warszawa: Muzeum Niepodległości, 1993, s. 85. ISBN 83-900727-2-6.
  19. Odznaczony wówczas Krzyżem Niepodległości także kpt. Celestyn Latawiec. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137.
  20. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 6, s. 24, 31 grudnia 1976. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]