Włodzimierz Nałęcz-Gembicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Nałęcz-Gembicki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1891
Żmerynka
Data i miejsce śmierci 5 października 1957
Łódź
Przebieg służby
Lata służby 1909–1949
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Warszawski Okręg Wojskowy
Stanowiska dowódca okręgu wojskowego
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Włodzimierz Nałęcz-Gembicki (ur. 2 listopada 1891 w Żmerynce na Podolu, zm. 5 października 1957 w Łodzi) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn podpułkownika armii carskiej Michała (od 1911 generała majora), początkowo uczył się w domu, w 1909 skończył z wyróżnieniem 7 klas Korpusu Kadetów w Kijowie i rozpoczął służbę wojskową w Armii Rosyjskiej. W 1911 skończył dwuletni kurs w Pawłowskiej Oficerskiej Szkole Wojskowej w Petersburgu z wyróżnieniem i stopniem podporucznika artylerii. W 1914 wraz z pułkiem przydzielony do 3 Brygady Artylerii Gwardii, brał udział w walkach w Prusach Wschodnich, pod Tannenbergiem 30 sierpnia 1914 został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał do końca 1918.

7 marca 1919 wstąpił do służby w Wojsku Polskim, w grudniu 1919 ukończył z I lokatą specjalistyczne kursy artylerii dla dowódców baterii w Rembertowie. W 1920 brał udział w wojnie z Rosją jako dowódca baterii 17 pułku artylerii polowej.

Od stycznia 1921 wykładowca, instruktor i dyrektor nauk Szkoły Strzelania Artylerii w Toruniu w stopniu kapitana. Był pierwszym wykładowcą tej szkoły, który współpracował wówczas z francuskimi oficerami. W grudniu 1924 został przydzielony z Obozu Szkolnego Artylerii do Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisko referenta[1]. 1924–1925 delegowany do Francji skończył tam wyższe studia artyleryjskie. W kwietniu 1928 został przeniesiony z 7 Okręgowego Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia do 30 pułku artylerii polowej we Włodawie na stanowisku dowódcy I dywizjonu[2][3]. W marcu 1930 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[4]. W styczniu 1931 został przeniesiony do 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[5][6]. 14 grudnia 1931 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. W listopadzie 1934 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko dyrektora nauk Szkoła Strzelań Artylerii[8]. Od 1938 był rejonowym inspektorem koni w Mołodecznie.

We wrześniu 1939 roku zajmował się mobilizacją rezerw, na rozkaz dowódcy Okręgu Korpusu III w Grodnie gen. bryg. Józefa Olszyny-Wilczyńskiego wraz z oddziałami wycofał się na Litwę, gdzie został internowany. 22 marca 1940 zwolniony z internowania przez Międzynarodową Komisję Lekarską, zamieszkał w Traupiach na Litwie, gdzie był robotnikiem przy melioracji rzeki Niewiarza. W sierpniu 1940 przeniósł się do powiatowego miasta Uciana, gdzie grał w orkiestrze dętej. W marcu 1943 uzyskał pozwolenie na powrót do Polski i przeniósł się do Sokołowa Podlaskiego, gdzie mieszkała siostra jego żony. Z ramienia Warszawskiej Izby Rolniczej pracował jako znawca koni w Sokołowie. W lipcu 1944 jego dobytek został zniszczony podczas bombardowań sowieckich, a on sam został wypędzony przez Niemców, zatrzymał się w Broku nad Bugiem. W okolicznych lasach doczekał nadejścia Armii Czerwonej i ludowego WP.

We wrześniu 1944 zgłosił się do służby w Wojsku Polskim, przyjęty w stopniu pułkownika. Wyznaczono go na zastępcę dowódcy artylerii 2 Armii Wojska Polskiego. Uchwałą KRN z 30 grudnia 1944 otrzymał stopień generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1945. 8 kwietnia 1945 zdał stanowisko zastępcy dowódcy artylerii 2. Armii WP, potem krótko był komendantem Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmie. W czerwcu 1945 objął stanowisko dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W okresie 15 września – 15 listopada 1945 był szefem Polskiej Misji Wojskowej w Moskwie. Następnie zdemobilizowany i przeniesiony w stan nieczynny.

Od maja 1947 był intendentem szpitala Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi. W czerwcu 1948 napisał do Ministerstwa Obrony Narodowej prośbę o powołanie go do czynnej służby wojskowej, a w sierpniu 1949 dwukrotnie prośbę o przeniesienie w stan spoczynku. Rozkazem personalnym MON z 19 sierpnia 1949 uznano, że z dniem 31 sierpnia 1949 został przeniesiony w stan spoczynku. Do 1956 pisał do MON wnioski o przyznanie mu emerytury za czas pozostawania w stanie nieczynnym, jednak za każdym razem odmawiano mu.

Był dyplomowanym tłumaczem przysięgłym z języków angielskiego, francuskiego, niemieckiego i rosyjskiego przy Sądzie Wojewódzkim w Łodzi i dyplomowanym nauczycielem języka rosyjskiego (poza tym znał język litewski).

Pochowany jest na Cmentarzu Garnizonowym w Toruniu[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 126 z 30 listopada 1924 roku, s. 711.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 146.
  3. a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 404.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 116.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 16.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 179, 710.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 15 grudnia 1931 roku, s. 398.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  9. GROBONET - wyszukiwarka osób pochowanych - Cmentarze Komunalne w Toruniu, grobonet.com [dostęp 2021-02-03] (pol.).
  10. Błędnie wymieniony jako Włodzimierz Nałęcz-Dębicki. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 61)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]