Włodzimierz Nahorny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Nahorny
Ilustracja
W. Nahorny z honorowymi statuetkami (2017)
fot. Jarosław Pijarowski
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1941
Radzyń Podlaski
Instrumenty fortepian, saksofon, flet, klarnet
Gatunki jazz, muzyka poważna
Zawód kompozytor, aranżer
Powiązania Janusz Muniak, Zbigniew Seifert, Tomasz Stańko, Andrzej Trzaskowski, Andrzej Kurylewicz, Jan Ptaszyn Wróblewski, Krzysztof Sadowski, Novi Singers, Breakout, Marianna Wróblewska, Łucja Prus, Lora Szafran, Dorota Miśkiewicz, Michał Urbaniak.
Współpracownicy
Janusz Muniak, Zbigniew Seifert, Tomasz Stańko, Andrzej Trzaskowski, Andrzej Kurylewicz, Jan Ptaszyn Wróblewski, Krzysztof Sadowski, Novi Singers, Breakout, Marianna Wróblewska, Łucja Prus, Lora Szafran, Dorota Miśkiewicz, Michał Urbaniak.
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Włodzimierz Nahorny Sextet (2017) (Mariusz Bogdanowicz, Wojciech Staroniewicz, Włodzimierz Nahorny, Dorota Miśkiewicz, Henryk Gembalski, Piotr Biskupski)

Włodzimierz Andrzej Nahorny (ur. 5 listopada 1941 w Radzyniu Podlaskim) – polski muzyk jazzowy, pianista, saksofonista, flecista, kompozytor i aranżer.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Nahorny przeszedł wszystkie stopnie muzycznej edukacji, uzyskując absolutorium w klasie klarnetu sopockiej PWSM. Już w okresie studiów w 1959 stworzył swój pierwszy kwartet Little Four. Jeszcze w tym samym roku rozpoczął współpracę z zespołem North Coast Combo oraz – jako klarnecista – z zespołem jazzu tradycyjnego Tralabomba Jazz Band. Występował też w orkiestrze gdańskiej Filharmonii Bałtyckiej.

W 1962 wystąpił po raz pierwszy na Jazz Jamboree i to w roli solisty – saksofonisty altowego w big bandzie Jana Tomaszewskiego. Na tej imprezie pojawiał się prawie przez 15 lat (prezentując się w różnych – głównie Andrzeja Trzaskowskiego – zespołach w latach 1962–1977). Autorskie trio zaprezentował w 1965 na festiwalu Jazz nad Odrą. W 1967 na Festiwalu Jazzowym w Wiedniu otrzymał I nagrodę indywidualną oraz medal, który wręczył mu Duke Ellington[1]. Współpracował z Bim Bomem.

Nahorny sięgał po rozmaite muzyczne tworzywo: raz komponując balladę „Jej portret”, z drugiej strony realizował się w jazzowych zespołach Andrzeja Kurylewicza, Krzysztofa Sadowskiego, Andrzeja Trzaskowskiego, Jana Ptaszyna Wróblewskiego i Janusza Muniaka. Bywał też muzykiem rockowej grupy Breakout (nagrał z nimi dwie płyty), towarzyszył wokalistom – Mariannie Wróblewskiej, Łucji Prus, grupie Novi Singers oraz łączył jazz z muzyką poważną. Sporym sukcesem stały się jego jazzowe interpretacje cyklu „Mity” Karola Szymanowskiego.

Nahorny jest muzykiem wszechstronnym, zapraszanym do nagrań i koncertów innych twórców (np. orkiestr radiowych, zespołów Kazimierza Jonkisza, Jana Jarczyka, Tomasza Szukalskiego). Swoich sił próbował także jako kompozytor muzyki filmowej i teatralnej. Spod jego pióra wyszły znane tematy jazzowe i popularne piosenki.

Współcześnie nagrał serię płyt „Fantazja Polska” z jazzową interpretacją twórczości Karola Szymanowskiego („Mity”, 1997), Fryderyka Chopina („Nahorny-Chopin. Fantazja polska”, 2000) i Mieczysława Karłowicza („Nahorny gra Karłowicza”, 2000). Obecnie jest wykładowcą Akademii Muzycznej w Gdańsku na kierunku Jazz i Muzyka Estradowa.

23 marca 2003 Opera Bałtycka wystawiła premierę baletu „Fantazja Polska”.

Został członkiem Warszawskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego w przedterminowych wyborach prezydenckich w 2010[2].

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2011)[3].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1962: Big Band Jana Tomaszewskiego – Jazz Jamboree '62 – saksofon altowy
  • 1967: Andrzej Trzaskowski Sekstet – Seant – saksofon altowy
  • 1967: Andrzej Kurylewicz Quintet – Ten + Eight – saksofon altowy
  • 1967: Włodzimierz Nahorny Trio – Heart – saksofon altowy, piano
  • 1969: Jazz Studio Orchestra of Polish Radio – saksofon altowy, flet
  • 1969: BreakoutNa drugim brzegu tęczy – saksofon altowy, flet
  • 1970: Breakout – 70a – saksofon altowy, flet
  • 1972: Marianna WróblewskaSound of Marianna Wróblewska – fortepian
  • 1972: Koncert Podwójny na 5 Solistów i Orkiestrę
  • 1973: Włodzimierz Nahorny – Jej portret
  • 1973: Novi SingersRien ne va plus – fortepian
  • 1976:: różni artyści Nowe Twarze – Nowe Głosy. VI Lubelskie Spotkania Wokalistów Jazzowych
  • 1978: Marianna Wróblewska – Feelings
  • 1988: Marianna Wróblewska – Privilege
  • 1991: Włodzimierz Nahorny i Jego Orkiestra – Obejmij Mnie
  • 1995: Nahorny, WolińskiIch portret
  • 1997: Włodzimierz Nahorny – Mity
  • 2000: Włodzimierz Nahorny – Fantazja Polska
  • 2003: Lora Szafran, Włodzimierz Nahorny – Śpiewnik Nahornego
  • 2007: Cicho, cicho pastuszkowie – Kolędy Włodzimierza Nahornego i Bogdana Loebla / BLUE NOTE
  • 2008: Pogadaj ze mną – (Piosenki Wojciecha Młynarskiego i Włodzimierza Nahornego), AGORA
  • 2010: Nahorny Sextet – Chopin Genius Loci wyd. Confiteor
  • 2014: Nahorny Trio – Hope wyd. Confiteor[5]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Nahorny. nahorny.p. [dostęp 2016-11-30].
  2. Warszawski Społeczny Komitet Poparcia Jarosława Kaczyńskiego. jaroslawkaczynski.info. [dostęp 2017-09-19].
  3. Prezydent odznaczył ludzi kultury. prezydent.pl, 17 stycznia 2011. [dostęp 2011-03-03].
  4. Przyznano polskie nagrody muzyczne – Fryderyki 2011 (pol.). UniaEuropejska.org, 2011-05-13. [dostęp 2011-05-15].
  5. Nahorny Trio HOPE – już jest nowa płyta!. confiteor.com.pl. [dostęp 2015-05-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]