Włodzimierz Sieradzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Sieradzki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 października 1870
Wieliczka
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1941
Lwów
Profesor nauk medycznych
Specjalność: medycyna sądowa
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1894
Profesura 1899
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Uniwersytet Lwowski
Rektor
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Włodzimierz Jan Sieradzki (ur. 22 października 1870 w Wieliczce, zm. 4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz, specjalista medycyny sądowej. Profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza i rektor tej uczelni w roku akademickim 1924/1925.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1881-1888 uczęszczał do gimnazjum św. Anny w Krakowie, ale ostatnie lata szkoły średniej odbył w gimnazjum w Jaśle[1]. Studia medyczne rozpoczął w 1888 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie otrzymał złote stypendium im. cesarza Franciszka Józefa i cesarzowej Elżbiety. W dniu 11 lipca 1894 uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. W dniach od 10 listopada 1895 do 10 lipca 1896 odbywał studia uzupełniające w zakresie medycyny i toksykologii sądowej w Paryżu, dzięki uzyskanemu stypendium im. Kasperka na mocy Uchwały Senatu Akademickiego Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W dniu 15 lipca 1896 został mianowany biegłym sądowym na okręg krakowski przez Sąd Krajowy w Krakowie. W dniu 1 października 1898 powierzono mu organizację Zakładu Medycyny Sądowej przy Uniwersytecie we Lwowie i jego kierownictwo. Funkcje kierownika pełnił nieprzerwanie przez 42 lata do 1941. W 1899 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego medycyny sądowej.

Autor licznych publikacji z medycyny sądowej o kierunku ściśle przyrodniczym. W swoich badaniach koncentrował się nad wpływem tlenku węgla na poszczególne barwniki krwi takie jak: hemogloninę, hematynę alkaliczną i kwaśną, hematoporfinę kwaśną i alkaliczną. Razem z Leonem Wachholzem był twórcą nowej metody oznaczania hemoglobiny tlenkowo-węglowej – tzw. "próba Wachholza-Sieradzkiego", która weszła do piśmiennictwa sądowo-lekarskiego na całym świecie. To z jego inicjatywy w 1927 przy Zakładzie Medycyny Sądowej Uniwersytetu we Lwowie powstała pracownia do badań chemiczno-toksykologicznych.

Od 1899 profesor medycyny sądowej na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza, propedeutyki lekarskiej na Wydziale Lekarskim, kilkakrotnie Dziekan Wydziału Lekarskiego, rektor UJK w roku akademickim 1924/1925, członek honorowy Towarzystwa Lekarskiego w Wilnie i Lwowie.

Zginął w egzekucji grupy profesorów lwowskich, zamordowanych przez hitlerowców w nocy 4 lipca 1941 na Wzgórzach Wuleckich.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Z żoną Karoliną (Liną) z domu Zaremba (1878-1955) miał jedynego syna Jerzego (1899-1918, poległ w obronie Lwowa[4][5]) i córkę Aleksandrę (1900-1978, żona kapitana WP Kazimierza Nieżychowskiego[6])[7]. Dziadek aktora i dziennikarza Jacka Nieżychowskiego (1924-2009)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jubileusz jasielskiej szkoły. „Nowiny”, s. 4, Nr 144 z 18 czerwca 1968. 
  2. 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy naukowej” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592
  3. Dekoracja odznaczonych w lwowskim Pałacu Wojewódzkim. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 100 z 5 maja 1939. 
  4. Jan Gella: Ruski miesiąc 1/XI-22/XI 1918. Ilustrowany opis walk listopadowych we Lwowie z 2 mapami. Lwów: ok. 1919, s. 197.
  5. Piotr W. Kochański: Jerzy Sieradzki. ogrodywspomnien.pl. [dostęp 2019-12-10]. za: Stanisław Nicieja: Cmentarz Obrońców Lwowa. Wrocław / Warszawa / Kraków: Ossolineum, 1990, s. 372.
  6. Kazimierz Nieżychowski herbu Pomian (1892-1987) [dostęp z dnia: 2016-02-13]
  7. Włodzimierz Sieradzki. sejm-wielki.pl. [dostęp 2019-12-12].
  8. Jacek Jerzy Nieżychowski w Wielkiej Genealogii Minakowskiego [dostęp z dnia: 2016-02-13]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]