Wacław Łypacewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Łypacewicz
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1871
Idzikowice
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1951
Warszawa
Poseł I kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 3 listopada 1927
do 27 listopada 1927
Przynależność polityczna PSL „Wyzwolenie”
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Wacław Wincenty Łypacewicz (ur. 27 stycznia 1871 w Idzikowicach, zm. 7 listopada 1951 w Warszawie) – polski adwokat, działacz społeczny, poseł na Sejm I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Wojciecha, obywatela ziemskiego i Walerii z Żelechowiczów. Od trzeciej klasy w gimnazjum w Warszawie należał do tajnych kółek samokształceniowych. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w 1892. Następnie wyjechał do Rzymu jako korepetytor syna Henryka Siemiradzkiego. Tam ukończył studia ekonomiczne w 1894, a w latach 1894-1897 studiował w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu[1][2][3].

Po powrocie do Polski otworzył kancelarię adwokacką. Jednocześnie prowadził działalność oświatową i społeczną, za co został zesłany do Odessy w 1903, skąd powrócił na mocy amnestii w 1905. Popierał żądania wprowadzenia języka polskiego do sądownictwa. W 1907 był współzałożycielem Polskiego Zjednoczenia Postępowców. Razem z Henrykiem Konicem uczestniczył w zjeździe słowiańskim w Pradze. Działacz Towarzystwa Kultury Polskiej (1906-1913).

Od 1908 do 1915 był współredaktorem i publicystą tygodnika „Prawda”. Publikował również w „Przeglądzie Porannym” i „Gazecie Sądowej Warszawskiej”[1][2][3].

W czasie I wojny światowej był radnym miasta Warszawy. Przez pewien czas był prezesem Polskiego Zjednoczenia Postępowców, a w 1918 wszedł w skład kierownictwa Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych. Był w prezydium narady reprezentantów stronnictw demokratycznych w lutym 1918 w Krakowie. Opowiadał się m.in. za wywłaszczeniem wielkiej własności ziemskiej.

Od 1918 działał w Polskim Stronnictwie Ludowym „Wyzwolenie”. W latach 1920-1922 i 1923-1929 był członkiem komisji rewizyjnej zarządu głównego tej partii, a w latach 1922-1923 i 1928-1931 członkiem sądu partyjnego. Od 1929 do 1931 był skarbnikiem zarządu głównego. Po zjednoczeniu stronnictw ludowych w 1931 by do 1935 członkiem Rady Naczelnej Stronnictwa Ludowego. Wystąpił z tej partii w 1935 w proteście przeciwko uchwale o bojkocie wyborów parlamentarnych[3].

Był posłem do Sejmu I kadencji z ramienia PSL „Wyzwolenie” w latach 1922–1927. Działał w komisjach: budżetowej, kontroli długów państwa, oświatowej, prawniczej i skarbowej. Był członkiem specjalnej komisji do pociągnięcia przed Trybunał Stanu ministra Wacława Kucharskiego w sprawie tzw. afery żyrardowskiej[2].

W 1928 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Po wystąpieniu ze Stronnictwa Ludowego działał w ruchu pacyfistycznym. był m.in. przewodniczącym Rady Polskich Stowarzyszeń Pacyfistycznych. Działał też w Lidze Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W czasie okupacji był związany ze Stronnictwem Ludowym „Roch”[1][2][3].

Opublikował m.in. książkę Stosunki polsko–czeskie (wyd. 2. 1936)[5].

Pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kwatera P, rząd 1, miejsce 8)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jadwiga Szulc, Eugeniusz Szulc: Cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1989, s. 197-198, seria: Biblioteka Syrenki. ISBN 83-06-01759-5.
  2. a b c d Łypacewicz Wacław Walenty 1871-1951 (pol.). bs.sejm.gov.pl. [dostęp 2018-08-17].
  3. a b c d Zbigniew Landau: Wacław Wincenty Łypacewicz (pol.). Internetowy polski słownik biograficzny. [dostęp 2018-08-17].
  4. Odznaczenia orderem Polonia Restituta. „Kurier Warszawski”. Nr 134, s. 16, 15 maja 1928. 
  5. Wacław Łypacewicz: Stosunki polsko–czeskie. Wyd. 2. Warszawa: Polski Instytut Współpracy z Zagranicą, 1936.