Wacław Bacharz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Bacharz
starszy legionista starszy legionista
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1915
Czyżowice
Data i miejsce śmierci 28 kwietnia 1988
Kobiela
Przebieg służby
Lata służby do 1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Piechoty Legionów,
Wojskowa Składnica Tranzytowa (Westerplatte)
Główne wojny i bitwy obrona Westerplatte
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”
Odznaka Grunwaldzka

Wacław Bacharz (ur. 15 maja 1915 w Czyżowicach[1], powiat Kazimierza Wielka, zm. 28 kwietnia 1988 w Kobieli[2]) – starszy legionista Wojska Polskiego II RP, członek załogi i obrońca Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte w wojnie obronnej 1939.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Czyżowicach, jako syn Tomasza i Ludwiki z domu Poradów. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Służbę wojskową odbywał w 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach, skąd został skierowany na Westerplatte, dokąd przybył 31 marca 1939. Brał udział w obronie Westerplatte będąc w załodze placówki „Przystań”.

Po kapitulacji Westerplatte był jeńcem Stalagu I A Stablack w Prusach Wschodnich. A następnie pracował w majątkach okolicznych Niemców jako robotnik przymusowy. Z niewoli zwolniony w 1945. Od powrotu w rodzinne strony był pod stałą obserwacją Urzędu Bezpieczeństwa. Ożenił się i zamieszkał we wsi Kobiela.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Tablica na Westerplatte z nazwiskiem Bacharza[3]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. e, e, Pow. kazimierski: Na Wybrzeżu za dobre oceny, busko.com.pl [dostęp 2018-10-14] (pol.).
  2. Westerplatczycy z 2DP - poszukiwane miejsca pochówków. | dobroni.pl, „dobroni.pl”, 4 listopada 2014 [dostęp 2018-10-14] (pol.).
  3. [OSR] Cmentarze i pomniki wojny obronnej (1939r.) : Gdańsk, www.rowery.olsztyn.pl [dostęp 2018-10-14] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Flisowski, Westerplatte, Warszawa, 1978, ​ISBN 978-83-11-07694-5​.