Wacław Bernatowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Bernatowicz
chorąży pilot chorąży pilot
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1909
Nowe Święciany
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1965
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svglotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svg - RAF
Jednostki 6 Pułk Lotniczy
121 Eskadra Myśliwska
Dywizjon 307
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, kampania wrześniowa
Odznaczenia
PilotPolowy.jpg
Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Lotniczy (czterokrotnie) War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania) Africa Star (Wielka Brytania) Italy Star (Wielka Brytania)

Wacław Bernatowicz (ur. 10 kwietnia 1909 w Nowych Święciajnach, zm. 29 listopada 1965 w Warszawie[1]) – chorąży pilot Wojska Polskiego, pilot sanitarny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Antoniego i Weroniki[2]. Szkołę powszechną ukończył w Nowych Święciajnach, w Wilnie ukończył Państwową Szkołę Przemysłową. Jako zainteresowany lotnictwem wstąpił do Cywilnej Szkoły Mechaników Lotniczych w Bydgoszczy, którą ukończył w 1929 r. Zgłosił się do odbycia służby wojskowej i otrzymał przydział do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa (CWOL) w Dęblinie jako mechanik lotniczy[3].

W 1930 r. otrzymał awans na plutonowego i rozpoczął służbę jako podoficer zawodowy. Został skierowany na przeszkolenie do Szkoły Podoficerów Pilotów w Bydgoszczy. Po jej ukończeniu w 1931 r. został pilotem 64 eskadry liniowej 6 pułku lotniczego we Lwowie[3]. W 1932 r. odbył Wyższy Kurs Pilotaż w Grudziądzu i otrzymał przydział do 121 eskadry myśliwskiej w Krakowie. W 1933 r. uzyskał uprawnienia pilota-instruktora i rozpoczął pracę w CWOL Dęblin. W 1934 r. uzyskał uprawnienia instruktora szybowcowego i pracował również w szkole szybowcowej w Ustjanowej[3].

W czasie kampanii wrześniowej walczył jako pilot myśliwski w obronie Dęblina[4] oraz wykonywał loty rozpoznawcze na samolotach PZL.23 Karaś w plutonie lotniczym Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej[2]. 19 września przekroczył granicę z Rumunią i został internowany. Uciekł i w listopadzie dotarł do Francji, gdzie odbył szkolenie na samolotach francuskich, jednak nie wziął udziału w walkach.

W czerwcu 1940 r. przybył do Anglii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF 793304[1]. Pracował jako instruktor w szkole nawigatorów w Staverton. Następnie otrzymał przydział do Dywizjonu 307, skąd został przeniesiony do Polskiego Oddziału Transportowego TakoradiKair[2]. W 1942 r. odbył przeszkolenie w El Ballah[5]. W Afryce latał do grudnia 1945 r. następnie powrócił do Anglii. Został zdemobilizowany w stopniu chorążego.

Repatriował się do Polski w 1946 r. i rozpoczął pracę w Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji. Do końca życia pozostał związany z lotnictwem cywilnym. W latach 1947-51 był kierownikiem Szkoły Szybowcowej w Olsztynie, latał sportowo w Aeroklubie Warmińsko-Mazurskim, w 1951 r. brał udział w Samolotowych Mistrzostwach Polski w Inowrocławiu, gdzie zajął I miejsce[6].

W okresie stalinowskim, jako były żołnierz PSZ, był represjonowany i w 1952 r. odsunięty od pracy w lotnictwie[6]. Dopiero w 1956 r. powrócił do latania w Zespole Lotnictwa Sanitarnego w Olsztynie[3].

Zmarł 29 listopada 1965 r. w Warszawie, został pochowany w Olsztynie na cmentarzu komunalnym przy ul. Poprzecznej[7].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bernatowicz Wacław (pol.). listakrzystka.pl. [dostęp 2019-03-27].
  2. a b c BERNATOWICZ Wacław (pol.). biblioteka.wsosp.pl. [dostęp 2019-03-27].
  3. a b c d Jerzy R. Konieczny, Tadeusz Malinowski: Mała encyklopedia lotników polskich. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1983, s. 15-17. ISBN 83-206-0337-4.
  4. Wyższa Szkoła Pilotażu Grudziądz - Ułęż (pol.). mysliwcy.pl. [dostęp 2019-03-27].
  5. Niepolskie statki powietrzne polskich lotników (pol.). obcesamoloty.lotnictwo.net. [dostęp 2019-03-27].
  6. a b Historia AWM (pol.). aeroklub.olsztyn.pl. [dostęp 2019-03-27].
  7. Wacław Bernatowicz (pol.). niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2019-03-27].