Wacław Bernatowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Bernatowicz
chorąży pilot chorąży pilot
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1909
Nowe Święciany
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1965
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 6 pułk lotniczy
121 eskadra myśliwska
dywizjon 307
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, kampania wrześniowa
Odznaczenia
PilotPolowy.jpg
Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Lotniczy (czterokrotnie) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Afryki (Wielka Brytania) Gwiazda Italii (Wielka Brytania)

Wacław Bernatowicz (ur. 10 kwietnia 1909 w Nowych Święciajnach, zm. 29 listopada 1965 w Warszawie[1]) – chorąży pilot Wojska Polskiego, pilot sanitarny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Antoniego i Weroniki[2]. Szkołę powszechną ukończył w [owych Święciajnach, w Wilnie ukończył Państwową Szkołę Przemysłową. Jako zainteresowany lotnictwem wstąpił do Cywilnej Szkoły Mechaników Lotniczych w Bydgoszczy, którą ukończył w 1929 r. Zgłosił się do odbycia służby wojskowej i otrzymał przydział do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa (CWOL) w Dęblinie jako mechanik lotniczy[3].

W 1930 r. otrzymał awans na plutonowego i rozpoczął służbę jako podoficer zawodowy. Został skierowany na przeszkolenie do Szkoły Podoficerów Pilotów w Bydgoszczy. Po jej ukończeniu w 1931 r. został pilotem 64 eskadry liniowej 6 pułku lotniczego we Lwowie[3]. W 1932 r. odbył Wyższy Kurs Pilotaż w Grudziądzu i otrzymał przydział do 121 eskadry myśliwskiej w Krakowie. W 1933 r. uzyskał uprawnienia pilota-instruktora i rozpoczął pracę w CWOL Dęblin. W 1934 r. uzyskał uprawnienia instruktora szybowcowego i pracował również w szkole szybowcowej w Ustjanowej[3].

W czasie kampanii wrześniowej walczył jako pilot myśliwski w obronie Dęblina[4] oraz wykonywał loty rozpoznawcze na samolotach PZL.23 Karaś w plutonie lotniczym Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej[2]. 19 września przekroczył granicę z Rumunią i został internowany. Uciekł i w listopadzie dotarł do Francji, gdzie odbył szkolenie na samolotach francuskich, jednak nie wziął udziału w walkach.

W czerwcu 1940 r. przybył do Anglii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF 793304[1]. Pracował jako instruktor w szkole nawigatorów w Staverton. Następnie otrzymał przydział do dywizjonu 307, skąd został przeniesiony do Polskiego Oddziału Transportowego TakoradiKair[2]. W 1942 r. odbył przeszkolenie w El Ballah[5]. W Afryce latał do grudnia 1945 r. następnie powrócił do Anglii. Został zdemobilizowany w stopniu chorążego.

Repatriował się do Polski w 1946 r. i rozpoczął pracę w Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji. Do końca życia pozostał związany z lotnictwem cywilnym. W latach 1947-51 był kierownikiem Szkoły Szybowcowej w Olsztynie, latał sportowo w Aeroklubie Warmińsko-Mazurskim, w 1951 r. brał udział w Samolotowych Mistrzostwach Polski w Inowrocławiu, gdzie zajął I miejsce[6].

W okresie stalinowskim, jako były żołnierz Polskich Sił Zbrojnych, był represjonowany i w 1952 r. odsunięty od pracy w lotnictwie[6]. Dopiero w 1956 r. powrócił do latania w Zespole Lotnictwa Sanitarnego w Olsztynie[3].

Zmarł 29 listopada 1965 r. w Warszawie, został pochowany w Olsztynie na cmentarzu komunalnym przy ul. Poprzecznej[7].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bernatowicz Wacław (pol.). listakrzystka.pl. [dostęp 2019-03-27].
  2. a b c BERNATOWICZ Wacław (pol.). biblioteka.wsosp.pl. [dostęp 2019-03-27].
  3. a b c d Jerzy R. Konieczny, Tadeusz Malinowski: Mała encyklopedia lotników polskich. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1983, s. 15-17. ISBN 83-206-0337-4.
  4. Wyższa Szkoła Pilotażu Grudziądz - Ułęż (pol.). mysliwcy.pl. [dostęp 2019-03-27].
  5. Niepolskie statki powietrzne polskich lotników (pol.). obcesamoloty.lotnictwo.net. [dostęp 2019-03-27].
  6. a b Historia AWM (pol.). aeroklub.olsztyn.pl. [dostęp 2019-03-27].
  7. Wacław Bernatowicz (pol.). niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2019-03-27].