Wacław Gadomski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Gadomski
Ilustracja
major artylerii major artylerii
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1892
Braciszewo
Data i miejsce śmierci 15 września 1939
Puszcza Rudzka
Przebieg służby
Lata służby 1914-1939
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svgArmia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 pułk artylerii polowej
14 pułk artylerii polowej
20 pułk artylerii lekkiej
Stanowiska dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

Wacław Gadomski[a] (ur. 4 kwietnia 1892 w Braciszewie, zm. 15 września 1939 w Puszczy Rudzkiej) – podoficer armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, major artylerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Stanisława i Stanisławy z Teskich. Absolwent szkoły średniej w Poznaniu[2]. W 1914 wcielony do armii niemieckiej. W 1918 zdemobilizowany w stopniu ogniomistrza.

Po przybyciu do rodzinnej Wielkopolski przystąpił do oddziałów powstańczych, organizując jednostki artylerii. 16 maja 1919 mianowany podporucznikiem[2]. Na czele sformowanej przez siebie 7. baterii 3 pułku artylerii polowej Wielkopolskiej wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się 20 września 1919 w walce o Połock i 15 października na przedmościu Bobrujska[3]. 17 marca 1920 w walce o Słobodę Jakimowską, strzelał z działa na otwartej pozycji w odległości 300–500 m od nieprzyjaciela. W silnym ogniu km, wspierał III baon 56 pp Wlkp. Z otwartych pozycji na brzegu Berezyny zmusił bolszewickie baterie do milczenia[2][4][b]. Za czyny te odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

W latach 1923–1931 pełnił służbę w 14 pułku artylerii polowej w Poznaniu[5][6][7]. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 16. lokatą w korpusie oficerów artylerii[8]. W marcu 1931 został przeniesiony do 20 pułku artylerii lekkiej w Prużanie na stanowisko dowódcy dywizjonu[9][10]. W czerwcu 1933 został przesunięty w tym pułku na stanowisko kwatermistrza[11].

W kampanii wrześniowej był dowódcą nadwyżek 20 pal. Poległ 15 września 1939 razem ze swoim adiutantem por. Kazimierzem Stanisławem Sobańskim w Puszczy Rudzkiej na skrzyżowaniu szos BrześćKowel i KobryńWłodawa, kiedy na maszerującą do Kowla bezbronną kolumnę nadwyżek 20 pal napadły niemieckie oddziały z 3 Dywizji Pancernej. Został pochowany w Ratnie[12][13]. Później jego zwłoki zostały ekshumowane i przeniesione na cmentarz wojenny we Włodawie[14].

Wacław Gadomski był żonaty z Marią Siewrukówną[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Wacław I Gadomski” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie por. rez. Wacława II Gadomskiego (ur. 2 stycznia 1900)[1].
  2. Nazwa „Słoboda Jakimowska 17.III.1920” została wyhaftowana na sztandarze 25 pal, który kontynuował wojenne tradycje III dywizjonu 14 pap

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 157, 586.
  2. a b c d Polak (red.) 1991 ↓, s. 43.
  3. Uziembło 1928 ↓, s. 12-13.
  4. Uziembło 1928 ↓, s. 17.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 741, 821.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 662, 744.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 388, 461.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 330.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 105.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 184, 688.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 128.
  12. Głowacki 1986 ↓, s. 243.
  13. Polak (red.) 1991 ↓, s. 43, wg autora poległ 17 września.
  14. Włodawa, cmentarz wojenny żołnierzy poległych we wrześniu 1939 r. oraz w 1944-1945. Lubelskie Towarzystwo Genealogiczne. [dostęp 2020-01-02]..
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922 roku, s. 321.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 184.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]