Wacław Hagemajer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Hagemajer
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1886
Strzegowo
Data i miejsce śmierci 1953
Radom
Dziedzina sztuki rzeźba

Wacław Hagemajer (ur. 11 lipca 1886 w Popłówku k. Mławy, zm. 1953 w Radomiu) – polski rzeźbiarz i pedagog.

W 1912 rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, na Wydziale Rzeźby. W 1914 przerwał naukę i wstąpił do 4 kompanii IV baonu oddziału strzeleckiego 1 Brygady Legionów Polskich, przyjął pseudonim Scyzoryk. W 1915 awansował do stopnia sierżanta i został zaszeregowany do 3 kompanii II baonu 5 Pułku Piechoty. W 1916 ze względu na zły stan zdrowia skierowany na urlop, a następnie przeniesiony do rezerwy. W 1917 powrócił na uczelnię i ukończył ją otrzymując dyplom w 1919. Osiedlił się wówczas w Jędrzejowie, otrzymał etat w tamtejszym Seminarium Nauczycielskim gdzie uczył rysunku i zajęć technicznych. Przed 1939 przeprowadził się do Radomia, gdzie nauczał w gimnazjum. W 1945 był jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Radomiu. Dorobek artystyczny Wacława Hagemajera obejmuje malarstwo olejne i rzeźbę, wiele z dzieł tego artysty znajduje się w kolekcji Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]