Wacław Kryński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Kryński
Ilustracja
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1898
Radom
Data i miejsce śmierci 12 lipca 1980
Toruń
Przebieg służby
Lata służby 1915–1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
Gabinet Ministra Spraw Wojskowych

Dywizjon Kawalerii KOP „Niewirków”

Stanowiska adiutant ministra spraw wojskowych
dowódca szwadronu
dowódca dywizjonu kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Wojska Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania)
Państwowa Odznaka Sportowa Odznaka Strzelecka IIRP
Wacław Kryński
Wacław Kryński i koń Gmach
Oflag VII A Murnau. Wacław Kryński siedzi czwarty od lewej
Wacław Kryński po wojnie

Wacław Kryński herbu Przeginia (ur. 8 sierpnia 1898 w Radomiu, zm. 12 lipca 1980 w Toruniu) – polski inżynier rolnik, major kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wacław Kryński urodził się 8 sierpnia 1898 roku w Radomiu. W 1915 roku, po ukończeniu gimnazjum, uciekł z rodzinnego domu z bratem Zygmuntem do I Brygady Legionów Polskich. Wcielony do sekcji, gdzie awansuje na dowódcę. W 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, działa w Polskiej Organizacji Wojskowej pod przybranym nazwiskiem „Ciesiński”.

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i jako podchorąży przydzielony do 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. W 1921 roku złożył maturę w gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. Został awansowany na porucznika w 1 pułku szwoleżerów w Warszawie. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany na rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[1]. 20 września 1930 roku został przeniesiony do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego[2][3].

W 1931 roku wespół z pułkownikiem Janem Karczem opracował „Zarys Historii Wojennej 1-go pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego”[4].

W 1934 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy szwadronu szkolnego[5]. Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku w korpusie oficerów kawalerii. W 1937 roku objął dowództwo dywizjonu kawalerii KOP „Niewirków”.

Po agresji ZSRR na Polskę 17 września wycofuje się na zachód i 28 września dołącza do Podlaskiej Brygady Kawalerii. Za przedarcie się dyonu z Niewirkowa do Podlaskiej Brygady Kawalerii oraz bohaterstwo w bitwie bitwie pod Kockiem zostaje uhonorowany przez gen. Franciszka Kleeberga Złotym Krzyżem Virtuti Militari IV klasy. Order został mu doręczony dopiero po wojnie (przesłany został pocztą przez władze komunistyczne). Po przegranej bitwie trafia do niewoli i zostaje osadzony w Oflagu VII A w Murnau[6].

Po wyzwoleniu obozu w kwietniu 1945 roku udał się do Włoch. W czerwcu tego roku został przydzielony do 6 pułku pancernego „Dzieci Lwowskich”. W styczniu 1946 roku został mianowany zastępcą dowódcy 25 pułku Ułanów Wielkopolskich.

W październiku 1946 roku wrócił do Polski. W Gdańsku, po 8 latach rozstania, spotkał się z żoną. Przeprowadził się wraz z rodziną do Torunia i rozpoczął pracę w rolnictwie (cukrownictwo potem melioracja). Ukończył studia rolnicze w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i uzyskał dyplom inżyniera rolnika. Do emerytury zajmował stanowisko głównego specjalisty do spraw zagospodarowania pomelioracyjnego łąk i pastwisk. Zmarł 12 lipca 1980 roku w Toruniu. Pochowany na toruńskim cmentarzu św.Jerzego.

Wacław Kryński był żonaty z Heleną Bogusławską, z którą miał dwie córki: Annę (ur. 1927) i Ewę (ur. 1931).

W dniu 20 czerwca 2013 roku radni miasta Torunia uchwalili nadanie nazwy ulicy imienia majora Wacława Kryńskiego[7].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 107. Rocznik oficerów kawalerii 1930, Główna Drukarnia Wojskowa, nakładem Przeglądu Kawaleryjskiego, Warszawa 1930, s. 11, 86.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 298.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 152, 429.
  4. Zarys historii wojennej 1-go pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  6. Józef Kazimierz Kowalski: Odrutowane Miasteczko.
  7. Urząd Miasta Torunia: Żywy pomnik pamięci. www.torun.pl. [dostęp 2013-06-21].
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 28 z 16 lipca 1921 roku, poz. 1113.
  9. M.P. z 1938 r. nr 160, poz. 290
  10. a b Na podstawie fotografii Plik:Waclaw Krynski rtm 1934.jpg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Łaszczewski, Wacław Kryński [1].