Wacław Sidorowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Sidorowicz
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1905
Sobakińce
Data i miejsce śmierci 5 października 1982
Warszawa
Doc. dr hab. nauk madycznych
Specjalność: medycyna sportowa
Alma Mater Uniwersytet Stefana Batorego
Doktorat 1937 – nauki medyczne
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1966 – nauki medyczne
Akademia Medyczna w Krakowie
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Wacław Sidorowicz
Informacje klubowe
Klub Strzelecki KS Grodno (1923–1925)
AZS Wilno (1926–1932)
Ogniwo Wilno (1932–1933)
AZS Warszawa (1934–1935)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
srebro Warszawa 1930 bieg na 1500 m
srebro Warszawa 1934 sztafeta 3 × 1000 m
brąz Królewska Huta 1931 bieg na 1500 m

Wacław Sidorowicz (ur. 4 stycznia 1905 w Sobakińcach, zm. 5 października 1982 w Warszawie[1][2]) – polski lekarz, specjalista medycyny sportowej, lekkoatleta, specjalizujący się w biegach średniodystansowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum w Grodnie w 1926, a następnie medycynę na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie w 1933[1]. W tym czasie był czołowym polski lekkoatletą – średniodystansowcem. Zdobył srebrne medale mistrzostw Polski w biegu na 1500 metrów w 1930 i w sztafecie 3 × 1000 metrów w 1934 oraz brązowy medal w biegu na 1500 metrów w 1931[3]. Wystąpił w akademickich mistrzostwach świata w 1930 w Darmstadt, gdzie odpadł w eliminacjach biegów na 800 metrów i na 1500 metrów[2]. W latach 1931–1934 pięciokrotnie wystąpił w meczach lekkoatletycznych reprezentacji Polski, bez zwycięstw indywidualnych[4].

Początkowo pracował w Szpitalu Kolejowym w Wilnie, a od 1935 w Krakowie, gdzie do 1939 był kierownikiem poradni sportowo-lekarskiej oraz (do 1936) pracował w wojskowym 6 Szpitalu Okręgowym. Od grudnia 1937 był asystentem II Kliniki Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tam obronił w 1937 doktorat (promotorem był Józef Latkowski). Wziął udział w kampanii wrześniowej jako podporucznik lekarz w 6 pułku artylerii lekkiej[1].

Po wojnie pracował u Tadeusza Tempki w II Kliniki Chorób Wewnętrznych UJ oraz był kierownikiem poradni sportowo-lekarskiej. Od 1947 w Warszawie, początkowo na Akademii Wychowania Fizycznego, a od 1951 w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego. Uzyskał habilitację w 1966 na Akademii Medycznej w Krakowie. Był m.in. dyrektorem Centralnej Poradni Sportowo–Lekarskiej oraz kierownikiem przychodni ogólnej Lecznicy Ministerstwa Zdrowia[1].

Był uznanym specjalistą medycyny sportowej. Opiekował się polskimi sportowcami na letnich igrzyskach olimpijskich w 1936, 1952, 1960 i 1964[1].

Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi[1]. Zmarł w 1982. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie (kwatera W-X-4, rząd 5, grób 16)[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Masaż sportowy (1946)
  • Sport zawodniczy. Fizjopatologia i higiena sportu (1946)
  • Higiena sportu i pierwsza pomoc (1947, 1950)
  • Wpływ uprawiania lekkiej atletyki na organizm (1959, 1962)
  • Żywienie sportowca i turysty (1962)
  • Zarys metodyki badań i poradnictwa sportowo-lekarskiego (1962, 1966)
  • Poradnictwo sportowo-lekarskie (1972)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Jan W. Chojna, Wacław Sidorowicz 1905-01-04 – 1982-10-05, Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2020-02-21] (pol.).
  2. a b Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski: Od Adamczaka do Zasłony – Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2004, s. 140–141. ISBN 83-9136-63-9-1.
  3. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 49 i 275. ISBN 978-83-61233-20-6.
  4. Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia polskiej lekkiej atletyki w 40-leciu PRL. Mecze międzypaństwowe I reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984, s. 357.
  5. Wyszukiwarka grobów. Cmentarze komunalne w Warszawie, cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-02-21] (pol.).