Wacław Sierakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy generała. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Wacław Sierakowski herbu Dołęga (ur. 1788 w Kamieńcu Podolskim, zm. 1839 w Płocku) – polski dowódca wojskowy, generał brygady powstania listopadowego.

Służbę wojskową rozpoczął w roku 1809 w 15 pułku jazdy armii Księstwa Warszawskiego. Jako adiutant polowy gen. Izydora Krasińskiego walczył w kampanii moskiewskiej 1812-1813 i saskiej. Ranny w bitwie pod Lipskiem dostał się do niewoli rosyjskiej.

Uwolniony w 1814 w stopniu majora wszedł do armii Królestwa Polskiego. Wkrótce szef sztabu 2 Dywizji Piechoty. Od 1819 dowódca 2 pułku piechoty. Pułkownik z 1820. Skazany sądownie za nadużycia finansowe. Ułaskawiony przez księcia Konstantego i w 1824 zdymisjonowany.

Po wybuchu powstania listopadowego zgłosił się do służby. Szef sztabu prawego brzegu Wisły. Jako dowódca 17 pułku piechoty walczył w licznych bitwach. Szef sztabu gen. Henryka Dembińskiego podczas jego wyprawy na Litwę.

Generał z sierpnia 1831 na stanowisku dowódcy Brygady Piechoty. Potem przez 2 dni gubernator Warszawy walczącej przeciwko armii feldmarszałka Iwana Paskiewicza.

Po kapitulacji podał się do dymisji. Represjonowany nie był. Mieszkał w okolicach Lipna. Zmarł i pochowany w Płocku.

Odznaczony w 1812 Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari oraz francuskim Krzyżem Kawalerskim Orderu Legii Honorowej, w 1813 Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari, a w 1814 neapolitańskim Krzyżem Kawalerskim Orderu Obojga Sycylii[1].

Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w pierwszym stopniu rytu („uczeń”)[2] w 1820 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Zacharewicz: Wacław Sierakowski herbu Dołęga. W: Polski Słownik Biograficzny, t. XXXVII/1996-1997 [on-line]. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2018-11-18].
  2. Marek Tarczyński: Generalicja powstania listopadowego. 1980, s. 62
  3. Stanisław Małachowski-Łempicki: Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821. [W:] Archiwum Komisji Historycznej. T. XIV. Kraków, 1930, s. 302

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H.P. Kosk Generalicja polska t. 2 wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks” Pruszków 2001.