Wacław Sitkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Sitkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1924
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 2010
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie kardiochirurg
Tytuł naukowy profesor nauk medycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

Wacław Stanisław Sitkowski (ur. 12 lutego 1924 w Warszawie, zm. 1 kwietnia 2010 tamże[1]) – polski lekarz, kardiochirurg, profesor nauk medycznych, powstaniec warszawski.

Jeden z pionierów polskiej kardiochirurgii, nauczyciel polskich kardiochirurgów, w tym Zbigniewa Religi[1][2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, maturę zdał na tajnych kompletach. Następnie w 1942 w ramach tajnego nauczania podjął studia w Prywatnej Szkole Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego prowadzonej przez Jana Zaorskiego. Jednocześnie od 1940 do 1944 był laborantem rentgenowskim w Szpitalu Kolejowym w Warszawie[2]. Jako żołnierz Armii Krajowej brał udział w powstaniu warszawskim (pseud. Wacek, Junior). 28 września 1944 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy. Po upadku powstania więziony w Stalagu IV B[1].

Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do studiowania medycyny, kształcił się w Leuven[1], po powrocie do Polski w 1947 uzyskał dyplom na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego[3]. W tym samym roku podjął pracę w Klinice Chirurgicznej Instytutu Gruźlicy kierowanej przez Leona Manteuffla-Szoege, pozostawał z nią związany do 1969, dochodząc do stanowiska kierownika oddziału. W międzyczasie przez kilka lat zatrudniony również w Oddziale Chirurgicznym Instytutu Onkologii pod kierunkiem Tadeusza Koszarowskiego. W czasie kilkuletniej służby wojskowej przez rok kierował oddziałem zabiegowym Sanatorium Wojskowego w Otwocku[1][2].

Wacław Sitkowski doktoryzował się w 1952 na Akademii Medycznej w Warszawie na podstawie pracy Leczenie operacyjne ślinianek. Habilitował się w 1964 w oparciu o rozprawę zatytułowaną Leczenie operacyjne zwężenia lewego ujścia tętniczego[2]. Tytuł profesora nauk medycznych otrzymał w 1979[3].

W latach 1958–1959 stał na czele oddziału torakochirurgicznego w Otwocku[1][2], zaczął wówczas przeprowadzać tam operacje resekcji płuc. W Dziekanowie Leśnym wprowadził badania bronchoskopowe, a w Sanatorium Gruźlicy Kostno-Stawowej metody leczenia gruźlicy kręgosłupa[2]. W 1961 z ramienia Światowej Organizacji Zdrowia wyjechał na rok do Konga[1]. Od 1964 jako konsultant kardiochirurgii współpracował z Akademią Medyczną w Krakowie, gdzie wprowadzał różne metody leczenia chirurgicznego chorób serca. Kardiochirurgią zajął się szczególnie po objęciu w 1969 stanowiska ordynatora oddziału chirurgii stołecznego Szpitala Wolskiego[2], który pod jego kierownictwem stał się wiodącym ośrodkiem kardiochirurgicznym[1]. W 1980 został kierownikiem II Kliniki Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii, którym był do czasu przejścia na emeryturę w 1994[2].

Wacław Sitkowski zaliczany jest do pionierów kardiochirurgii polskiej. Brał udział w pierwszej w Polsce operacji na otwartym sercu. Uczestniczył we wprowadzaniu do praktyki klinicznej i rozpowszechniania w polskich ośrodkach krążenia pozaustrojowego. Był autorem pionierskich operacji w tym wszczepienia zastawki aorty, przeprowadził pierwszy opublikowany przypadek zeszycia ubytku międzykomorowego spowodowanego przez zawał[2]. W 1967 operował poetkę Halinę Poświatowską – podjął się wszczepienia sztucznej zastawki mitralnej, ale pacjentka zmarła w wyniku powikłań pooperacyjnych[4].

Zmarł 1 kwietnia 2010[5]. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[5].

W filmie Bogowie (2014) w postać Wacława Sitkowskiego wcielił się Jan Englert[6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Wacław Stanisław Sitkowski. 1944.pl. [dostęp 2014-09-13].
  2. a b c d e f g h i Wspomnienia o prof. dr. hab. n. med. Wacławie Sitkowskim. termedia.pl, 30 czerwca 2010. [dostęp 2014-09-13].
  3. a b Wacław Sitkowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-09-13].
  4. Kalina Błażejowska: Uparte serce. Biografia Poświatowskiej. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 2014.
  5. a b Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Sitkowscy. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-08-20].
  6. Bogowie w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2014-09-13].
  7. M.P. z 2005 r. nr 3, poz. 25
  8. 30-lecie koła PTL w Sanoku. „Nowiny”. nr 122, s. 2, 27 maja 1985. [dostęp 2017-08-20].