Wacław Stefan Lewandowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Stefan Lewandowski (ur. 14 kwietnia 1888, zm. 5 kwietnia 1971) – pianista, rektor PWSM w Poznaniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wacław Stefan Lewandowski urodził się w Warszawie, a rodzicami byli Michał Lewandowski, adwokat oraz Ludwika z domu Doehr. W Szwajcarii w St. Gallen od 1905 był studentem wyższej szkoły handlowej, a następnie w Warszawie rozpoczął studia muzyczne u J. Oberfelta i J. Śliwińskiego. W Lipsku od 1912 był studentem konserwatorium muzycznego oraz w 1914 otrzymał dyplom w klasie gry fortepianowej J. Pembauera. Podczas I wojny światowej podjął w Warszawie działalność pedagogiczną, kontynuując ją od 1918 do 1937 w łódzkim Konserwatorium Muzycznym, w którym był także prezesem Towarzystwa Muzycznego. Jednocześnie w lwowskim i toruńskim konserwatorium uczył gry na fortepianie. Był również w okresie międzywojennym znanym i cenionym pianistą, który posiadał bogaty repertuar estradowy. Od 1937 związał się z Poznaniem[1], gdzie w początkowym okresie był wykładowcą w Państwowym Konserwatorium Muzycznym, a od 1945 docentem w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. Kierownik Katedry Fortepianu od 1958, a rektor tej uczelni od 1951 do 1961[2]. W 1945 zorganizował w mieście Państwową Średnią Szkołę Muzyczną i był jej dyrektorem do 1948. Od 1938 do 1939 i od 1945 do 1947 był w Bydgoszczy nauczycielem w średniej szkole muzycznej. Przez kilka lat po wojnie kontynuował karierę estradową. Koncertował między innymi w Poznaniu, Bydgoszczy i Łodzi. Wykształcił wielu pianistów między innymi: A. Balsam, Edmund Rezler, L. Galon, Bogusław Madey, T. Rutkowska.

Na emeryturę przeszedł w 1961, a zmarł w Poznaniu 5 kwietnia 1971. Pochowany na Powązkach w Warszawie.

Jego żoną była Helena Kowalewska (ur. 1908), wykładowca w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu od 1930 do 1939 i mieli trójkę dzieci: Hannę (ur. 1926), Andrzeja (ur. 1928) i Monikę (ur. 1941).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyjątek stanowił okres okupacji, który spędził w Warszawie
  2. Akademia Muzyczna im Ignacego Jana Paderewskiego

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 419-420. ISBN 83-01-02722-3.